Την ώρα που εμείς επιλέγουμε να χορεύουμε διαρκώς σε έναν τοξικό ρυθμό, ο Good Job Nicky δείχνει τη σωστή νοοτροπία που είχαν όλα τα παιδιά στη Eurovision.
Λίγες ημέρες πριν τους ημιτελικούς και τον τελικό Sing or Greece 2026 για την ανάδειξη του εκπροσώπου της Ελλάδας στη Eurovision της Βιέννης, είδαμε στα social media τον Akyla, την Evangelia και τον Good Job Nicky να αναρτούν βίντεο όπου τραγουδούσαν μαζί τα τραγούδια τους. Ένα βίντεο με τους 3 να τραγουδάνε το Parea της Evangelia, ένα το Dark Side of the Moon κι ένα το Ferto. Κόντρα σε όλο αυτό το κλίμα πόλωσης και «εμφυλίου» για το ποιος αξίζει να πάει και ποιος είναι καλύτερος, τα 3 αυτά παιδιά λειτούργησαν ενωτικά και συναγωνιστικά, με ευγενή άμιλλα, όχι ανταγωνιστικά.
Και το βράδυ του τελικού, είδαμε όχι μόνο τους 13 να πανηγυρίζουν με τον Akyla για τη νίκη του, αλλά και παιδιά που είχαν αποκλειστεί στα ημιτελικά να βρίσκονται εκεί για να χειροκροτήσουν. Δεν υπήρξε ίχνος τοξικότητας μεταξύ τους και ήταν προετοιμασμένοι να χαρούν με οποιαδήποτε επιλογή.
Θα σταθώ όμως λίγο παραπάνω στον Good Job Nicky, που ήταν και το έτερο φαβορί, αυτός που ήταν πιο κοντά από τους υπόλοιπους στο να πάρει την πρόκριση για τη Βιέννη, άρα, εύλογα, θα μπορούσε να έχει περισσότερη ξενέρα. Μιλώντας, λοιπόν, στο Queen και τη Γεωργία Βλαχοπούλου, ο Good Job Nicky είπε σχετικά με τις online αντιπαραθέσεις και την τοξικότητα το εξής:
«Όλο αυτό στο παρασκήνιο δεν μεταφράζεται, δεν μεταφράζεται – ήμασταν 28 άτομα μία γροθιά. Όταν ανακοινώθηκαν τα 14 άτομα του τελικού, στεναχωρηθήκαμε πάρα πολύ για τα άλλα 14. Και δεν τελείωσε εκεί. Το ξέρετε κι εσείς ότι τα περισσότερα από αυτά τα άτομα που δεν είχαν υποχρεώσεις ήταν εδώ σήμερα, ήταν εδώ και στηρίζαν – αγκαλιές, φιλιά, φωτογραφίες, καλά λόγια. Δηλαδή, για εμένα αυτό το πράγμα θα έπρεπε να γυρίσει ένας καθρέφτης και να σοβαρευτούμε επιτέλους σε αυτόν τον τομέα και να καταλάβουμε ότι όλοι κυνηγάμε αυτά τα όνειρα που τα βάλαμε από πολύ μικρές ηλικίες και όλοι έχουμε από το τελευταίο comment, το χειρότερο, μέχρι το καλύτερο. Όλοι έχουμε όνειρα, όνειρα που δεν μπορεί να μας κλέψει κανείς».
Προτεινόμενο Άρθρο
Πέθανε στα 52 και κηδεύτηκε παρουσία ελαχίστων συναδέλφων της ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Και σε μια άλλη τοποθέτηση, είπε ότι «Ο Ακύλας το αξίζει όλο αυτό. Το αξίζει, το αξίζει. Είναι αυτό που θέλει αυτός ο θεσμός, είναι αυτό που θέλει αυτός ο διαγωνισμός. Είναι πανέξυπνο το παιδί. Και τα άτομα γύρω του είναι πανέξυπνα. Επίσης, να σας πω κάτι που υπάρχει πιθανότητα να το δείτε στα μέσα γενικά αυτές τις μέρες. Ο παραγωγός του Ακύλα, ο ένας από τους δύο αν θυμάμαι καλά που έγραψαν αυτό το κομμάτι, o Thomas Papatanice, έχω γράψει μαζί του όλον τον επόμενό μου δίσκο. Ήμασταν μια γροθιά και το εννοώ. Όλοι. Εγώ το κομμάτι του Ακύλα το είχα ακούσει μπαίνοντας σε session με τον Tom και του λέω “Τι είναι αυτό; Ωραίο είναι” και μου λέει “ένα κομμάτι που σκεφτόμαστε να στείλουμε” και του λέω “να το στείλετε”».
Το αξίζει ο Akylas, είναι πιο ταιριαστός για Eurovision. Αυτό είπε ο Good Job Nicky. Αυτός που αρκετοί εξ υμών στηρίζατε και ταυτόχρονα αποκαλούσατε ηλίθιους, εμμέσως πλην σαφώς, όσους προτιμούσαν το Ferto!
Όση δηλαδή τοξικότητα και αντιπαράθεση βγάλαμε όλοι εμείς, σε social media μα και σε κανονικά μίντια, το ακριβώς αντίθετο υπήρξε μεταξύ των καλλιτεχνών που διεκδικούσαν τη νίκη. Γι’ αυτό αυτοί είναι καλλιτέχνες και δημιουργούν, ενώ εμείς είμαστε απλοί παρατηρητές και πατάμε πάνω στις δημιουργίες των άλλων για να σχολιάσουμε.
O Good Job Nicky έδειξε τη σωστή νοοτροπία μπρο
Στην υπόθεση του ελληνικού τελικού, ακόμα και μετά τη νίκη του Akyla, φαίνεται πόσο ξεπερασμένοι είμαστε εμείς οι δημοσιογράφοι-αρθρογράφοι και πως γράφουμε για να διαβαζόμαστε μεταξύ μας και το φτύσιμο του κοινού μας αξίζει πέρα ως πέρα.
Είδα κείμενα μετά τον τελικό για νίκη του «καθαρού», του «δίκαιου», για νίκη του πιο δουλευταρά και άλλα σχόλια που είναι η επιτομή του προσβλημέντου. Γιατί, από τη μία αποθέωναν τον Akyla, ταυτόχρονα έμοιαζε να υπονοούν ότι οι άλλοι, ο Good Job Nicky, η Marseaux, η Evangelia, δεν το άξιζαν τόσο. Μέχρι και για nepo babies είδα σε ένα άρθρο. Για τον GJN αυτό! Που επέλεξε αυτό το stage name για να μη μπορέσει κανείς να τον συνδέσει ούτε με τον Χάρη Βαρθακούρη ούτε με τον Γιάννη Πάριο. Που έχει δημιουργήσει μια δική του καλλιτεχνική περσόνα, αυθύπαρκτη, όχι εξαρτώμενη από άλλους.
Σε αυτούς, λοιπόν, εμείς στα μίντια επιχειρούμε να φορτώσουμε συγκρούσεις και τη δική μας ανάγκη για ragebait. Γιατί το να γράψεις «είναι όλα πολύ αξιόλογες προσπάθειες, αλλά μου αρέσει περισσότερο αυτό το τραγούδι», είναι λιγότερο «πιασάρικο» από το να γράψεις «καλά, πώς σας αρέσει αυτή η μπούρδα το Ferto/Dark Side of the Moon/Xάνομαι» κοκ.
Ας μάθουμε λίγο από τη νοοτροπία τους, μπρο. Let’s don’t do this, που θα έλεγε και ο Gio, let’s do something else, ας ξεφύγουμε από τη μανία μας να πυροδοτούμε εντάσεις για να τσιμπήσει ο αναγνώστης, ο Χ αποδέκτης και ας σεβόμαστε την προσπάθεια αυτών που γράφουν την εκάστοτε ιστορία, εφόσον εμείς κατέχουμε τη θέση των αφηγητών, των απλών παρατηρητών.
- Πέθανε στα 52 και κηδεύτηκε παρουσία ελαχίστων συναδέλφων της ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
- Tα λαχανικά που μειώνουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα
- Ράνια Τζίμα για τον θάνατο του Κώστα Κοσμίδη: «Θα μπορούσε να…»
- Νόμιζα ότι η θετή μου κόρη με πήγαινε σε γηροκομείο, αλλά όταν είδα πού ακριβώς πηγαίναμε, έπαθα σοκ
