Σοκ στην κοινωνία της Λήμνου έχει προκαλέσει η είδηση της ξαφνικής απώλειας του 39 χρόνου Χρήστου Ντίνου.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο Χρήστος χθες, Σάββατο βράδυ, βρισκόταν σε σπίτι φίλων σε πάρτυ γενεθλίων έκπληξη προς τιμή του καθώς σήμερα Κυριακή θα γιόρταζε τα 39 χρόνια του….
Δυστυχώς γύρω στις 1:00 π.μ. ένιωσε αδιαθεσία και κατέρρευσε…
Ειδοποιήθηκε το ΕΚΑΒ και παρά τις προσπάθειες διακομίσθει χωρίς αισθήσεις στο νοσοκομείο Λήμνου όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του .
Ο Χρήστος εργαζόταν ως μάγειρας στο νοσοκομείο Λήμνου, ήταν μέλος της ΣΑΕΚ και παρών σε κάθε φιλανθρωπική δράση προσφέροντας αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του…
Η κοινωνία της Λήμνου είναι συντετριμμένη από τον αδοκιτος χαμό του Χρήστου
Γιατί οι στοργικοί γονείς καταλήγουν μόνοι τους στα γεράματά τους;
Πολλές γυναίκες αναρωτιούνται, όταν κοιτούν τους δικούς τους γονείς ή σκέφτονται το μέλλον: Πώς γίνεται μια αληθινή αγάπη, μερικές φορές, να οδηγεί σε απόσταση;
Γιατί κάποιοι γονείς, παρότι αγαπούν βαθιά τα παιδιά τους, καταλήγουν να νιώθουν μόνοι; Αυτό το ερώτημα μπερδεύει και πονάει. Κι όμως, η εξήγηση είναι συχνά πιο απλή απ’ όσο νομίζουμε.
Όταν η αγάπη γίνεται υπερβολική
Σε πολλές οικογένειες όλα ξεκινούν με καλές προθέσεις. Οι γονείς θέλουν να προστατεύσουν, να συμβουλέψουν, να προλάβουν κάθε δυσκολία. Όμως, όταν το παιδί μεγαλώνει, αυτή η συνεχής φροντίδα μπορεί να αρχίσει να το πιέζει.
Λίγες παρατηρήσεις παραπάνω, μια παρουσία που δεν αφήνει χώρο, η ανάγκη του γονιού να νιώθει πάντα απαραίτητος. Σιγά σιγά, χωρίς φωνές ή καβγάδες, η σχέση αρχίζει να απομακρύνεται.
Κάποια στιγμή, πολλοί συνειδητοποιούν ότι αυτό που γινόταν από αγάπη, βιώνεται πλέον ως έλλειψη ελευθερίας. Και τότε η απόσταση έρχεται αθόρυβα.
Η ανάγκη να σταθούν μόνοι τους
Για να χτίσει κάποιος τη ζωή του, χρειάζεται χώρο. Χρειάζεται να πάρει τις δικές του αποφάσεις, να κάνει λάθη, να προχωρήσει με τον δικό του ρυθμό.
Όταν ένας γονιός δυσκολεύεται να αφήσει αυτόν τον χώρο, το παιδί νιώθει πίεση, ακόμα κι αν δεν λέγεται τίποτα. Με τον καιρό, αυτή η πίεση γίνεται βάρος και το βάρος γίνεται απόσταση.
Ο ψυχολόγος Φριτς Περλς το έθεσε απλά: Τα παιδιά δεν σταματούν να αγαπούν τους γονείς τους. Απλώς απομακρύνονται όταν δεν αντέχουν άλλο κάποιες συμπεριφορές.
Όταν ο χρόνος περνά και όλα αλλάζουν
Δεν είναι εύκολο για έναν ενήλικα να βλέπει τους γονείς του να μεγαλώνουν. Οι ρόλοι αλλάζουν, οι ισορροπίες μετακινούνται και αυτό φέρνει έντονα συναισθήματα.
Πολλοί, για να μη νιώσουν αυτή τη δυσκολία, ρίχνονται στην καθημερινότητα: δουλειά, υποχρεώσεις, οικογένεια. Όχι επειδή δεν νοιάζονται, αλλά επειδή τους είναι συναισθηματικά δύσκολο.
Οι γονείς συχνά το παρεξηγούν αυτό και νομίζουν ότι τα παιδιά τους αδιαφορούν, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν απλώς να προστατεύσουν τον εαυτό τους.
Μικρά πράγματα που δημιουργούν απόσταση
Χωρίς να το καταλαβαίνουν, κάποιες συμπεριφορές μπορεί να πληγώνουν:
• βοήθεια που μοιάζει με υποχρέωση,
• έλλειψη ορίων,
• συνεχείς συγκρίσεις,
• προσδοκίες που δεν λέγονται αλλά υπάρχουν.
Δεν είναι μεγάλα λάθη. Είναι μικρά, καθημερινά πράγματα που με τον καιρό κουράζουν.
Η αγάπη συχνά επιστρέφει αργότερα
Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Φριτς Περλς, με τα χρόνια πολλά παιδιά καταλαβαίνουν πόσο σημαντικοί ήταν οι γονείς τους. Συνήθως αυτό συμβαίνει γύρω στη μέση ηλικία. Τότε η σχέση μπορεί να ξαναγίνει πιο ζεστή και πιο ήρεμη.
Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται χώρος, κατανόηση και λιγότερα παράπονα για το παρελθόν.
Προτεινόμενο Άρθρο
“Στο μυαλό του έβαλε” Σοκ μαθεύτηκε τι είχε κάνει ο Μαζωνάκης και είχε φτάσει στο αμήν η οικογένειά του
Πώς μπορεί να έρθει ξανά η κοντινή σχέση
Μερικά απλά πράγματα κάνουν μεγάλη διαφορά:
• να αποδέχονται τις επιλογές των παιδιών τους,
• να ακούν περισσότερο και να συμβουλεύουν λιγότερο,
• να δείχνουν αγάπη χωρίς όρους,
• να χαίρονται τις στιγμές όπως έρχονται.
Γιατί τελικά, οι σχέσεις χτίζονται στις μικρές στιγμές: σε έναν καφέ μαζί, σε μια κουβέντα, σε ένα γέλιο.
Ίσως το μυστικό για να μη χαθεί ποτέ η σχέση με τα παιδιά να είναι απλό: Να τους δοθεί ο χώρος που χρειάζονται, ώστε να θέλουν από μόνοι τους να είναι κοντά.
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στο νοσοκομείο μετά από επέμβαση στο πόδι του ο πολύ γνωστός Έλληνας ηθοποιός
To αφιέρωμα μας στον πολύ μεγάλο και σπουδαίο ηθοποιό Γιάννη Μιχαλόπουλο
Αν και έφυγε στις 10 Ιουνίου 2016 από τη ζωή λίγοι γνωρίζουν ότι η αιτία θανάτου του ήταν η ανακοπή καρδιάς μετά από εγχείρηση στο πόδι του, ένας χαρισματικός άνθρωπος, που αγαπούσε την Ελλάδα και την ελληνική γλώσσα, ένας άνθρωπος ιδιαίτερα μορφωμένος και ευγενής, με μοναδικό ταλέντο που αξίζει να θυμηθούμε ξανά γιατί πρόκειται για ένα από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς που είδε η Ελλάδα.
Ο λόγος για τον ηθοποιό Γιάννη Μιχαλόπουλο, μία ευγενική φυσιογνωμία του ελληνικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης, που έγινε γνωστός και αγαπητός μέσα από την κωμωδία.
Αν και τον συναντήσαμε, κυρίως, σε δεύτερους ρόλους, οι χαρακτήρες που ενσάρκωνε έμεναν αξέχαστοι και αγαπήθηκαν πολύ από το κοινό. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του ως δικαστής στην τηλεοπτική σειρά «Ορκιστείτε παρακαλώ», μία κωμική σειρά από τις πιο πετυχημένες της δεκαετίας του 1980.
Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος αγαπούσε πολύ το θέατρο και την υποκριτική, και αν και ξεκίνησε την καριέρα του ως εκφωνητής ραδιοφώνου, λόγω της χαρακτηριστικής χροιάς της φωνής του, όταν δεν συμπρωταγωνιστούσε με τη Βουγιουκλάκη και τη Βλαχοπούλου, έγραφε Ιστορία στο σανίδι της χώρας μας. Συνεργάστηκε από την αρχή της καριέρας του με διακεκριμένους ηθοποιούς, όπως η Κυβέλη, η Λαμπέτη, ο Χορν, ο Ηλιόπουλος, ο Ρίζος, ο Κωνσταντάρας, η Κοντού και η Χρονοπούλου.
Ας γνωρίσουμε τον ηθοποιό Γιάννη Μιχαλόπουλο
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Απριλίου 1927
Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στα Εξάρχεια και στο Μετς
Ξεκίνησε να εργάζεται ως εκφωνητής ραδιοφώνου, στην πορεία, όμως, τον κέρδισε ολοκληρωτικά η υποκριτική
Το 1951 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στο θέατρο το 1951, ερμηνεύοντας τον «Οκτάβιο» στην κωμική παράσταση «Οι περίεργες γυναίκες», του Κάρλο Γκολντόνι
Ήταν ένας πάρα πολύ μορφωμένος ηθοποιός, με πολύ καλή άρθρωση, ενώ μιλούσε άπταιστα την ελληνική γλώσσα
Το πηγαίο κωμικό του ταλέντο τον καθιέρωσε κινηματογραφικά και τηλεοπτικά, αν και εκείνος ήταν πρωτίστως θεατρικός ηθοποιός
Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, εκτός από την εξαιρετική του πορεία στο θέατρο, διέθετε και ανεξάντλητη καλλιτεχνική φλέβα: έφτιαχνε μακέτες, έκανε σκηνικά και ζωγράφιζε
Υπηρέτησε πιστά την υποκριτική για πενήντα χρόνια (1951-2002)
Από το 1966 και μετά, ο Γιάννης Μιχαλόπουλος υπήρξε συνθιασάρχης σε αρκετά θεατρικά σχήματα
Το 1966 τιμήθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων για την προσφορά του στη νεοελληνική κωμωδία
Πήρε τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο όταν ήταν 40 χρόνων
Ο πρώτος κινηματογραφικός ρόλος του Γιάννη Μιχαλόπουλου ήρθε όταν εκείνος ήταν περίπου 40 ετών (1966) και του δόθηκε έτσι η δυνατότητα να παίξει στην ταινία «Αχ! Και να ‘μουν άντρας», στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Μάρω Κοντού και Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Την ίδια χρονιά ενσάρκωσε τον Τζων Πάπας στην ταινία «Άνθρωπος για όλες τις δουλειές».
Ο εξαιρετικός ηθοποιός υπηρέτησε πολλά θεατρικά είδη, ενώ έπαιξε με επιτυχία ακόμη και σε μιούζικαλ, παρόλο που δεν ήταν ούτε τραγουδιστής, ούτε χορευτής. Αδυναμία του, πάντως, αποτελούσαν οι κωμικοί ρόλοι, ένα στοιχείο που δεν έλειπε από την καθημερινότητά του.
Η δυνατή φιλία με την Έλλη Λαμπέτη και ο γάμος με τη γυναίκα της ζωής του
Από το 1952-1955 έπαιζε στον θίασο Έλλης Λαμπέτη και Δημήτρη Χορν, με τους οποίους συνδέθηκε με βαθιά φιλία. Χορν και Λαμπέτη, μάλιστα, υπήρξαν και κουμπάροι του, όταν ο Γιάννης Μιχαλόπουλος πήρε την απόφαση να ενωθεί για πάντα με τα δεσμά του γάμου, με την αγάπη της ζωής του, Ελένη.
Με την Ελένη πέρασε μαζί όλη του τη ζωή, και απέκτησαν μία κόρη, την Αρτέμιδα. Τους χώρισε μόνο ο θάνατος της Ελένης τρία χρόνια προτού και εκείνος φύγει από τη ζωή το 2016.
Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος διατήρησε με την Έλλη Λαμπέτη μία βαθιά, πολύχρονη φιλία, ακόμη και όταν εκείνη χώρισε από τον Χορν, ο Γιάννης δεν έχανε ποτέ παράστασή της.
Το ατύχημα που τον απομόνωσε και ο θάνατος του μεγάλου ηθοποιού
Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος αποσύρθηκε από την ενεργό θεατρική δράση το 2003, όταν έσπασε το πόδι του και δεν μπορούσε να ανέβει πια στο σανίδι. Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε αντιμετωπίζοντας διάφορα προβλήματα υγείας, ενώ έχασε τη ζωή του από ανακοπή καρδιάς έπειτα από εγχείρηση στο πόδι στις 10 Ιουνίου του 2016. Ήταν 89 χρόνων…
Η Κατερίνα Γιουλάκη είχε εξομολογηθεί: «Αλλά θυμάμαι μεγάλες στιγμές που χάραξαν τη φιλία και τον αλληλοσεβασμό μας. Θυμάμαι την εποχή της Επταετίας που ζήσαμε δύσκολες στιγμές στο θέατρο και ενώ γίνονταν γεγονότα τρομακτικά [αναφέρεται στο Πολυτεχνείο], ο Γιάννης με συνόδευσε στο σπίτι μου με κίνδυνο της ζωής μας, με πήγε στα Εξάρχεια που έμενα. Τότε είχαμε τα παιδιά μας μωρά. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ».
Χαμηλών τόνων, σεμνός και ευγενικός, η κόρη του, Άρτεμις, είχε δηλώσει: «Θέλω να γράψεις με κεφαλαία ότι ήταν ΕΝΑΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ κι όταν φεύγει ένας τέτοιος άνθρωπος αφήνει μεγάλο κενό, γιατί όλοι έχουμε γαϊδουρέψει. Υπήρξα τυχερή που ήμουν κόρη του».
Κάποιες από τις ταινίες που συμμετείχε ο Γιάννης Μιχαλόπουλος
«Άνθρωπος για όλες τις δουλειές»
«Αχ αυτή η γυναίκα μου»
«Η θεία μου η χίπισσα»
«Μια τρελή, τρελή σαραντάρα»
«Μιας πεντάρας νιάτα»
«Αχ και να ’μουν άντρας»
«Ο Σταύρος είναι πονηρός»
«Ο Κατεργάρης»
