Σε κλίμα βαθιάς οδύνης και ανείπωτης θλίψης τελέστηκε σήμερα η κηδεία του 28χρονου Θοδωρή Ζαμπογιά από τα Πλατανούλια, του νεαρού εκπαιδευτικού που έφυγε τόσο ξαφνικά από τη ζωή, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένεια, τους φίλους και ολόκληρη την τοπική κοινωνία.
Ο Iερός Nαός γέμισε από κόσμο. Συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και άνθρωποι που τον γνώριζαν από μικρό παιδί βρέθηκαν εκεί για να του πουν το τελευταίο «αντίο».
Πρόσωπα σκυθρωπά, μάτια βουρκωμένα και μια σιωπή που «μιλούσε» πιο δυνατά από κάθε λόγο.
Τραγικές φιγούρες η αδερφή του και ο πατέρας του, που στάθηκαν μπροστά στο φέρετρο αδυνατώντας να πιστέψουν πως αποχαιρετούν το δικό τους παιδί και αδερφό.
Ο πόνος τους αποτύπωνε το μέγεθος της απώλειας, δέκα χρόνια μετά τον χαμό της μητέρας του, μια πληγή που δεν είχε ακόμη κλείσει.
Οι φίλοι του μιλούν για ένα χαμογελαστό παιδί, ευγενικό, διακριτικό και γεμάτο καλοσύνη. Έναν άνθρωπο που αγαπούσε τη ζωή, τη δουλειά του και τους μαθητές του, χωρίς ποτέ να δείχνει τις δυσκολίες του.
Η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Στα χέρια τους κουβάλησαν το φέρετρο, σήκωσαν το σώμα του Θοδωρή για μια τελευταία φορά και μετά τραγούδησαν τραγούδια γάμου, αποχαιρετώντας τον σαν γαμπρό.
Προτεινόμενο Άρθρο
MOΛΙΣ ΤΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΑΝ ΡΟΥΒΑΣ ΖΥΓΟΥΛΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 23 ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΙΝΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ
Σήμερα, τα Πλατανούλια αποχαιρέτησαν όχι μόνο έναν νέο άνθρωπο, αλλά ένα κομμάτι από το μέλλον τους. Ένα παιδί που έφυγε νωρίς, αφήνοντας πίσω του μόνο αγάπη και αναμνήσεις.
Συγκλονίζει η τελευταία ανάρτηση του γιου της Μπέτυ Αρβανίτη, πριν από τον θάνατό του – Ανατριχιαστικό
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η τελευταία δημοσίευση του Αλέξη Σταμάτη στα social media, λίγες μόλις ημέρες πριν φύγει από τη ζωή, καθώς μέσα από ένα προσωπικό κείμενο μίλησε για την ελπίδα, την προσφορά και τη δύναμη της εθελοντικής αιμοδοσίας. Ο αγαπημένος συγγραφέας, που έδινε μάχη με μια σπάνια αιματολογική ασθένεια, δημοσίευσε ένα κείμενο εμπνευσμένο από την καθημερινότητά του, στο νοσοκομείο.
Μέσα από λογοτεχνικές εικόνες περιέγραψε την αναμονή για μια μετάγγιση αίματος και τη σημασία της ανώνυμης προσφοράς ζωής. «Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση…», έγραφε στην αρχή της ανάρτησής του.
Χαρακτήριζε το αίμα ως τη μεγαλύτερη πράξη αλληλεγγύης ανάμεσα στους ανθρώπους, τονίζοντας πως ένας άγνωστος μπορεί να χαρίσει ελπίδα χωρίς να ζητήσει τίποτα ως αντάλλαγμα. «Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους… Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου. Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό… Δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω… Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου».
Παρακαταθήκη ανθρωπιάς
Μετά την είδηση του θανάτου του, τα λόγια του απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς πολλοί στάθηκαν στο μήνυμα που άφησε για την αξία της εθελοντικής αιμοδοσίας και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.
Ο Αλέξης Σταμάτης έφυγε από τη ζωή στα 67 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό λογοτεχνικό έργο αλλά και ένα τελευταίο κείμενο που συνεχίζει να συγκινεί όσους το διαβάζουν.
