Μέσα σε μια ατμόσφαιρα διάχυτης συγκίνησης, βαθιού πόνου και βαρύτατου πένθους, συγγενείς, φίλοι, εξέχουσες προσωπικότητες του ελληνικού αθλητισμού και πλήθος εκπροσώπων της εγχώριας σόουμπιζ συγκεντρώθηκαν στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό για να αποχαιρετήσουν την πολυαγαπημένη τους Γωγώ Μαστροκώστα. Η προσέλευση του κόσμου ξεκίνησε αρκετά νωρίς, λίγο πριν από τις 11 το πρωί, με όλους τους παρευρισκόμενους να είναι συντετριμμένοι από την πρόωρη απώλεια μιας γυναίκας που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της με τη δύναμη και την αξιοπρέπειά της.
Η έναρξη της τελετής σημαδεύτηκε από μια άκρως συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή, καθώς η μητέρα της, Σπυριδούλα, λύγισε ολοκληρωτικά αντικρίζοντας το λευκό φέρετρο της κόρης της. Οι σπαρακτικές της κουβέντες αντήχησαν στην εκκλησία, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όσους βρίσκονταν εκεί, καθώς αναφώνησε μπαίνοντας στον ναό: «Καλώς το λουλούδι μου, καλώς το αστέρι μου, άγγελέ μου, αστέρι του ουρανού πέτα ψηλά».
Ο σύζυγός της, Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος βρισκόταν από πολύ νωρίς στον χώρο της εκκλησίας για να ρυθμίσει τις τελευταίες λεπτομέρειες, βγήκε για λίγα λεπτά έξω από τον ναό προκειμένου να υποδεχτεί την κόρη τους, Βικτώρια. Οι δυο τους, πιασμένοι σφιχτά χέρι-χέρι, εισήλθαν μαζί στο εσωτερικό για το τελευταίο και πιο δύσκολο αντίο της ζωής τους, δείχνοντας μια εικόνα απόλυτης ενότητας και στήριξης απέναντι στο τεράστιο αυτό πλήγμα.
Μετά την ολοκλήρωση της εξοδίου ακολουθίας, η έξοδος της σορού από τον Ιερό Ναό συνοδεύτηκε από ένα παρατεταμένο, θερμό και συγκλονιστικό χειροκρότημα από όλο τον κόσμο που είχε κατακλύσει το προαύλιο. Ήταν ο ελάχιστος φόρος τιμής και ο οφειλόμενος αποχαιρετισμός σε μια γυναίκα που συμπορεύτηκε για χρόνια με τη σκληρή πραγματικότητα της ασθένειας, επιλέγοντας συνειδητά τον δρόμο της απόλυτης αξιοπρέπειας, ενώ παράλληλα είχε εργαστεί με αφοσίωση για την αφύπνιση, την ενημέρωση και την ενδυνάμωση των γυναικών απέναντι στον καρκίνο του μαστού.
Καθήλωσαν οι επικήδειοι την κόρης της και του Τραΐανού
Η πιο καθηλωτική και φορτισμένη στιγμή της κηδείας ήταν όταν η κόρη της, Βικτώρια Δέλλα, στάθηκε μπροστά στο φέρετρο για να εκφωνήσει τον επικήδειο λόγο της. Περιγράφοντας τη μητέρα της ως το απόλυτο στήριγμά της αλλά και ως την καλύτερη, την κολλητή της φίλη, η νεαρή κοπέλα ράγισε τις καρδιές των παρευρισκόμενων. Στην ομιλία της ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Ξέρω πως σήμερα είναι μια ημέρα πένθους και πως όλοι είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι. Όμως μέσα μου νιώθω πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί πέρα από όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη. Η μάμα μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια. Αγάπησε βαθιά και έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά. Πάλεψε με χαμόγελο, αλλά όχι με φόβο. Η μαμά μου ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Ήταν μια υπέροχη σύζυγος, μια αληθινή φίλη, μία στοργική κόρη και μια δυνατή αδελφή. Και πάνω από όλα μια μοναδική μαμά. Μαμά, με έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Μου έμαθες να μην είμαι κακομαθημένη και να πατάω στα πόδια μου. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα. Όταν ήμουν μικρή, σου έλεγα πως όταν θα φύγω για σπουδές θα σε πάρω μαζί μου και τώρα ξέρω ότι θα είσαι παντού μαζί μου. Και αυτό το φρόντισες εσύ. Στον γάμο σου είχες γράψει ένα τραγούδι για τον μπαμπά και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω κι εγώ έναν στίχο. Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σε αγαπώ μαμά, μαμά, δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».
Αμέσως μετά την ολοκλήρωση αυτού του συγκλονιστικού λόγου, τον λόγο πήρε ο σύντροφος της ζωής της, Τραϊανός Δέλλας.
Στον επικήδειο λόγο του, ο Τραϊανός Δέλλας σημείωσε:
«Άγγελε μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας, άγγελός μου, μου έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήρανε για την εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι είχα επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου.
Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν και αυτό είναι μια απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.
Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου, γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε μια στιγμή. Πάντα ήσουν μέσα στο μυαλό μου και προτεραιότητά μου. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου.
Τα “σ΄ αγαπώ” που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά είναι μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.
Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα να μη φοβάσαι γιατί είμαι δίπλα σου. Σου έλεγα “θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε and θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκανε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά αποκεί, να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι σε εσένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ.
Προτεινόμενο Άρθρο
Δύσκολες ώρες για τη Ναταλία Γερμανού – Ανακοίνωσε τα δυσάρεστα
Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου».
Δακρύζουν όλοι με την απόφαση του Δέλλα 24 μέρες μετά τον θάνατο της Γωγώς
Το εκκλησάκι στο χωριό που αγάπησε η Γωγώ Μαστροκώστα
Ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει για τον Τραϊανό Δέλλα από τη στιγμή που η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο κενό στην οικογένεια και στους ανθρώπους που την αγάπησαν.
Λιγότερο από έναν μήνα μετά το τελευταίο αντίο, ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής προσπαθεί να σταθεί όρθιος μέσα στη θλίψη, κρατώντας ζωντανές τις αναμνήσεις μιας σχέσης που άντεξε στον χρόνο και δοκιμάστηκε σκληρά από τις δυσκολίες.
Τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, ένα νέο θέμα έχει αρχίσει να συζητείται έντονα στους κύκλους όσων γνώριζαν καλά το ζευγάρι. Σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν, ο Τραϊανός Δέλλας φέρεται να έχει πάρει μια απόφαση με ιδιαίτερο συμβολισμό και βαθιά συναισθηματική αξία, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της γυναίκας που υπήρξε ο μεγάλος έρωτας και συνοδοιπόρος της ζωής του.
Όπως αναφέρουν οι ίδιες πληροφορίες, ο Τραϊανός Δέλλας σχεδιάζει να προχωρήσει στην ανέγερση μιας μικρής εκκλησίας στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τον τόπο καταγωγής της Γωγώς Μαστροκώστα και το μέρος όπου βρίσκεται πλέον η τελευταία της κατοικία.
Πρόκειται για μια κίνηση που, αν επιβεβαιωθεί, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς συνδέει για πάντα το όνομά της με τον τόπο όπου μεγάλωσε, αγάπησε και δημιούργησε τις πιο σημαντικές αναμνήσεις της ζωής της.
Για όσους γνώριζαν καλά το ζευγάρι, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν προκαλεί έκπληξη. Η πίστη αποτελούσε διαχρονικά βασικό στήριγμα και για τους δύο, ιδιαίτερα κατά τα δύσκολα χρόνια της μάχης που έδωσε η Γωγώ με την υγεία της.
Άνθρωποι από το περιβάλλον τους περιγράφουν έναν Τραϊανό που δεν σταμάτησε ποτέ να ελπίζει. Έναν σύζυγο που αναζητούσε δύναμη στην προσευχή, επισκεπτόταν μοναστήρια, συναντούσε πνευματικούς ανθρώπους και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα, ακόμη και όταν οι συνθήκες ήταν εξαιρετικά δύσκολες.
Ένα τάμα που γεννήθηκε μέσα από τον πόνο
Όσοι τον παρακολουθούσαν διακριτικά όλο αυτό το διάστημα μιλούν για έναν άνθρωπο που δεν εγκατέλειψε ποτέ τη σύντροφό του, ούτε στιγμή. Από τις επισκέψεις στα νοσοκομεία μέχρι τις καλοκαιρινές εξόδους όπου τη στήριζε κυριολεκτικά σε κάθε βήμα, η παρουσία του δίπλα της ήταν αδιάκοπη.
Γι’ αυτό και πολλοί θεωρούν πως το εκκλησάκι δεν θα αποτελέσει απλώς ένα μνημείο μνήμης, αλλά ένα προσωπικό τάμα. Μια πράξη βαθιάς αγάπης, πίστης και ευγνωμοσύνης προς τη γυναίκα που στάθηκε στο πλευρό του για δεκαετίες και με την οποία δημιούργησε οικογένεια.
Οι εικόνες από το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής της Γωγώς παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη όσων τους συνάντησαν. Ο Τραϊανός δίπλα της διαρκώς, προστατευτικός και αφοσιωμένος, να της κρατά το χέρι και να τη στηρίζει σε κάθε μικρή ή μεγάλη δυσκολία. Μια εικόνα που για πολλούς αποτύπωνε την ουσία μιας σπάνιας σχέσης αγάπης και αλληλοστήριξης.
Σήμερα, στο Ευηνοχώρι, εκεί όπου η Γωγώ Μαστροκώστα γεννήθηκε και όπου πλέον αναπαύεται, η μνήμη της παραμένει ζωντανή. Και αν τελικά οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, το μικρό εκκλησάκι που σχεδιάζεται να δημιουργηθεί θα αποτελέσει κάτι πολύ περισσότερο από ένα κτίσμα. Θα είναι ένα σημείο προσευχής, μνήμης και συγκίνησης. Ένας χώρος που θα κουβαλά για πάντα την ιστορία μιας μεγάλης αγάπης, η οποία δεν λύγισε ούτε μπροστά στην πιο σκληρή δοκιμασία.
- Δύσκολες ώρες για τη Ναταλία Γερμανού – Ανακοίνωσε τα δυσάρεστα
- ΕΚΤΑΚΤΟ ΤΩΡΑ: Θρήνος – 20 νεκρά παιδιά σε τροχαίο με σχολικό λεωφορείο, εξαιτίας του οδηγού, στα «μαύρα» όλη η χώρα.
- ΕΚΤΑΚΤΟ ΤΩΡΑ: Χάος με το κλείσιμο της Εθνικής Οδού μετά το χθεσινό – Τι θα ισχύσει απο σήμερα το βράδυ
- ΕΚΤΑΚΤΟ ΤΩΡΑ: ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ – ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΕΥΡΗΜΑ ΣΤΟ ΓΚΑΡΑΖ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ
