Η Τατιάνα Στεφανίδου αποχαιρετά τον Γιώργο Παπαδάκη.
Γιώργο μου,
Ο θάνατός σου μας σόκαρε όλους. Ήταν τόσο ξαφνικός και τόσο άδικος, που ακόμη και σήμερα η σκέψη δυσκολεύεται να τον αποδεχτεί. Το σοκ μπλέκεται με μια βαθιά, σιωπηλή θλίψη και μια ερώτηση επιστρέφει επίμονα στο μυαλό μου:
πρόλαβες να ζήσεις;
Η τελευταία μας συνάντηση ήταν στην αποχαιρετιστήρια εκπομπή σου στον ΑΝΤ1. Εκείνη τη μέρα βίωνες ήδη ένα πένθος. Το τέλος μιας μακράς και εμβληματικής πορείας. Το τέλος της καθημερινής επικοινωνίας με τον κόσμο. Την παραδοχή πως ακόμη και οι πιο μεγάλες διαδρομές στην τηλεόραση κάποτε ολοκληρώνονται.
Θυμάμαι καθαρά τι σου είπα τότε. Σου μίλησα με ειλικρίνεια και αγάπη: ότι τώρα ξεκινά μια άλλη ζωή.
Χωρίς το ξυπνητήρι των τριών τα ξημερώματα.
Χωρίς την πίεση και την τοξικότητα της καθημερινής τηλεοπτικής μάχης.
Με περισσότερο χρόνο για καφέδες με φίλους, για ταξίδια, για απλές στιγμές.
Για ζωή.
Και σήμερα αναρωτιέμαι: πόσο από όλα αυτά πρόλαβες να χαρείς;
Πόσο πρόλαβες να ζήσεις την οικογένειά σου χωρίς εκκρεμότητες και deadlines;
Πόσα πρωινά ξύπνησες χωρίς άγχος, χωρίς βάρος, χωρίς την ασφυκτική ευθύνη της καθημερινότητας;
Προτεινόμενο Άρθρο
Θρήνος για τον 34χρονο Βασίλη στην Αμαλιάδα
Πόσο κράτησε αυτή η αίσθηση ελευθερίας;
Λίγους μήνες μόνο.
Μια μικρή ανάσα.
Η ζωή κυλάει τρομακτικά γρήγορα. Κι εσύ, ως αιώνιος έφηβος, γεμάτος πάθος για τη δουλειά, είμαι σίγουρη πως ένιωθες ότι έχεις ακόμη χρόνο. Το μυαλό μένει νέο, η ψυχή το ίδιο. Το σώμα όμως δεν ακολουθεί πάντα. Και κάποια στιγμή μας προδίδει.
Ήσουν μαχητής μέχρι το τέλος.
Δεν εγκατέλειψες ποτέ.
Έφυγες όρθιος.
Αντίο, Γιώργο μου.
Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά σου και στους ανθρώπους που σε αγάπησαν.
