Δισεκατομμυριούχος επέστρεψε νωρίς και βρήκε τη οικιακή βοηθό με τους παράλυτους δίδυμους γιους του. Αυτό που είδε τον άφησε άφωνο.
Ο Έβαν Ροθ πάγωσε στην είσοδο του δωματίου θεραπείας.
Η τσάντα του έπεσε στο πάτωμα καθώς κοίταζε τους δίδυμους γιους του καθισμένους πάνω στο μαλακό δάπεδο, ενώ η Ρέιτσελ Μόνρο γονατιστή δίπλα τους κρατούσε απαλά τα πόδια τους.
Οι αναπηρικές τους καρέκλες στέκονταν άδειες δίπλα στο παράθυρο.
Ένα κύμα φόβου τον διαπέρασε. «Τι… τι συμβαίνει εδώ;» ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.
«Ήταν σφιχτοί,» είπε η Ρέιτσελ με ηρεμία. «Τους βοηθούσα να τεντωθούν.»
«Πρέπει να είναι στις καρέκλες τους,» απάντησε ο Έβαν αυστηρά. «Το ξέρεις αυτό.» «Πρέπει να νιώθουν σαν παιδιά, όχι σαν ασθενείς,» είπε εκείνη.
Τα αγόρια ησύχασαν καθώς η ένταση γέμισε το δωμάτιο. «Βάλ’ τα πίσω,» είπε ο Έβαν.
Η Ρέιτσελ βοήθησε αργά τον Σάιμον να μπει στην καρέκλα του, και μετά τον Άαρον, που την αγκάλιασε πριν αφεθεί.
Κανένα από τα αγόρια δεν πλησίασε τον Έβαν. Όταν τελείωσε, η Ρέιτσελ ψιθύρισε: «Γέλασαν σήμερα. Δεν είχε συμβεί αυτό εδώ και πολύ καιρό.»
Ο Έβαν της είπε να φύγει. Όταν έφυγε, γονάτισε μπροστά στους γιους του, αλλά απέφευγαν να τον κοιτάξουν στα μάτια.
Δεκαοκτώ μήνες νωρίτερα, η μητέρα τους είχε χάσει τη ζωή της σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αφήνοντας τα αγόρια με σοβαρούς τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη.
Ο Έβαν είχε υποσχεθεί να τα προστατεύσει με κάθε κόστος.
Γέμισε τη ζωή τους με γιατρούς, εξοπλισμό και κανόνες, μετατρέποντας την ασφάλεια σε φυλακή.
Αργότερα, η Ρέιτσελ ήρθε για να φροντίσει το σπίτι. Δεν ήταν θεραπεύτρια, αλλά αντιμετώπισε τα αγόρια σαν παιδιά — και σταδιακά, εκείνα άρχισαν να ξαναζούν.
Εκείνο το βράδυ, ο Έβαν παρακολούθησε τα πλάνα της κάμερας ασφαλείας και είδε τη Ρέιτσελ να κινεί απαλά τα πόδια των αγοριών.
Παρατήρησε τα δάχτυλα του Άαρον να κινούνται και το χαμόγελο του Σάιμον, που δεν είχε δει για μήνες.
Η φράση της Ρέιτσελ, «Το να προσπαθείς είναι το πρώτο βήμα», συγκλόνισε κάτι μέσα του.
Την αυγή, βρήκε τη Ρέιτσελ να κοιμάται έξω από το δωμάτιο των αγοριών. «Έκανα λάθος,» της είπε. «Σε χρειάζονται.»
Λίγο αργότερα, οι γιατροί επιβεβαίωσαν αχνή νευρική δραστηριότητα. Κάτι άρχιζε να αλλάζει.
Η μητέρα του Έβαν αμφέβαλε για τη Ρέιτσελ — μέχρι που ο Σάιμον, με τη βοήθειά της, κατάφερε να σταθεί για λίγα δευτερόλεπτα και να τεντώσει το χέρι του προς αυτήν.
Την επόμενη μέρα, η Ρέιτσελ είχε φύγει. Ένα σημείωμα ευχαριστούσε τον Έβαν για την εμπιστοσύνη του.
Όταν ο Άαρον ρώτησε: «Πού είναι η κυρία Ρέιτσελ;» — η πρώτη του πλήρης πρόταση εδώ και πάνω από έναν χρόνο — ο Έβαν έτρεξε να τη βρει.
«Χρειάζονται κάποιον που να πιστεύει,» είπε εκείνη.
«Τώρα πιστεύω,» απάντησε ο Έβαν.
Μήνες πέρασαν. Τα αγόρια ανέκτησαν σταδιακά τη δύναμή τους.
Ένα χρόνο αργότερα, περπάτησαν μόνοι τους μέσα στο δωμάτιο, με τη Ρέιτσελ να τα παρακολουθεί περήφανα.
Ο Έβαν τελικά κατάλαβε: η ίαση δεν προέρχεται από τον φόβο ή τον έλεγχο, αλλά από την υπομονή, την παρουσία και την πίστη.
Μερικές φορές το πραγματικό θαύμα δεν είναι να περπατάς ξανά — αλλά να μαθαίνεις να ελπίζεις ξανά.
Πέθανε στις 20:00 το βράδυ στο Ερρίκος Ντυνάν η γλυκιά ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Το αφιέρωμα στην ηθοποιό Κατερίνα Βασιλάκου που έφυγε μόλις στα 60 της
Προτεινόμενο Άρθρο
Τι τρώμε την Μεγάλη Παρασκευή για πρωινό και μεσημεριανό
Το όνειρο ζωής που δεν πρόλαβε να χαρεί – Ο ξαφνικός θάνατος της Ελληνίδας ηθοποιού στα 60 της χρόνια
Στις 4 Ιουλίου του 2001, η ηθοποιός Κατερίνα Βασιλάκου, «φεύγει» ξαφνικά στα εξήντα της χρόνια, έπειτα από νοσηλεία σε νοσοκομείο λόγω ενός μικροβίου, όπως είπαν…
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
Έναν χρόνο πριν είχε καταφέρει, έπειτα από πολλούς κόπους και θυσίες να εγκαινιάσει το καινούριο θέατρό της στον Κεραμεικό. Το θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου».
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2000 εγκαινιάστηκε η κεντρική σκηνή με το έργο του Λακλό «Επικίνδυνες σχέσεις». Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που η Κατερίνα έπαιξε στη σκηνή αυτού του θεάτρου.
Κατερίνα Βασιλάκου: Η 40χρονη πορεία της
Η Κατερίνα Bασιλάκου γεννήθηκε στην Αιδηψό στις 25-11-1941. Δύο χρονών ήρθε στην Αθήνα και έζησε στο ξενοδοχείο «Απόλλων» στην Ομόνοια, γωνία Σταδίου και Αιόλου [επιχείρηση της οικογένειάς της] μέχρι που τελείωσε το 1962 τη δραματική σχολή του «Εθνικού Θεάτρου».
Ενώ από το ξεκίνημα της έγινε «σταρ» του λαϊκού «μελό» κινηματογράφου παίζοντας τα πρώτα έντεκα χρόνια της καριέρας της [ 1960-1971] σε είκοσι πέντε ταινίες του είδους, ταινίες πού την έκαναν αμέσως γνωστή και αγαπητή στο πλατύ κοινό, στο θέατρο η πορεία της ήταν εντελώς διαφορετική.
Αμέσως μετά την σχολή του «Εθνικού θεάτρου» και στα πρώτα τέσσερα χρόνια της καριέρας της [1962-1965] είχε την τύχη να βρεθεί στην σκηνή του καινούργιου τότε «Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος» παίζοντας σημαντικούς ρόλους όπως την Νίνα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ, την Βιόλα στην «Δωδεκάτη νύχτα» του Σαίξπηρ, την Μπιάνκα στον «Οθέλλο» και άλλους σπουδαίους ρόλους στον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου, στην «Τρισεύγενη» του Κωστή Παλαμά, στο «Νησί της Αφροδίτης» του Αλέξη Πάρνη, στον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα κ.α.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1965 παίζει για τέσσερα χρόνια σε σημαντικούς θιάσους της εποχής.
Η λατρεία για την Έλλη Λαμπέτη
Οκτώβριο του 1971 η Κατερίνα παίζει στο Δημοτικό θέατρο του Πειραιά στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη, της ηθοποιού που λάτρευε.. Έπαιξε μαζί της στις «Πέντε θεατρικές μορφές»: μονόπρακτα των Κοκτώ: «Η ψεύτρα», «Την έχασα», «Η Ανθρώπινη φωνή», του Στρίντμπεργκ «Η πιο δυνατή» και της Κάθρην Μάνσφηλντ «Μίς Μπρίλ». Ο ρόλος ήταν μικρός. Της έφτανε όμως που ήταν κοντά στην Έλλη.
Από το 1972 –1975 η Κατερίνα παίζει στο θέατρο «Κώστα Μουσούρη».
Από το 1975-1982 η Κατερίνα Βασιλάκου και ο Θανάσης Μυλωνάς συγκροτούν και πάλι θίασο και παρουσιάζουν στα θέατρα «Αλάμπρα» και «Όρβο» πολλά έργα.
Θανάσης Μυλωνάς: Η μάχη με την αρρώστια και ο πρόωρος θάνατος στα 51 του
Προς το τέλος του 1987 αρρώστησε ο Θανάσης Μυλωνάς και η Κατερίνα έμεινε μακριά από το θέατρο για δύο χρόνια προκειμένου να είναι κοντά του στα νοσοκομεία. Ο Θανάσης νικημένος από τον καρκίνο έφυγε στις 4 Ιανουαρίου 1989 σε ηλικία 51 χρόνων αφήνοντας την Κατερίνα και την 14χρονη κόρη τους Ελένη.
Η Κατερίνα Βασιλάκου στο σινεμά
Το 1960 μαθήτρια ακόμα της σχολής του «Εθνικού θεάτρου» έπαιξε στην ταινία του Ανδρέα Λαμπρινού «Της μιας δραχμής τα γιασεμιά» στο πλευρό του Ορέστη Μακρή.
Από το 1960-1971 έπαιξε σε 25 ταινίες που χαρακτηρίστηκαν «μελό» με τεράστια όμως απήχηση στο κοινό.
Η πορεία της στην τηλεόραση
Στην τηλεόραση έπαιξε στις σειρές «Αγρίμια» το 1973 της Έλενας Πανταζώνη σε σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου, «Μενεξεδένια Πολιτεία» το 1975 του Γιάννη Κανδύλα από το μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη, «Ο Φάρος» το 1976 της Σούλας Πιεράκου σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκαλενάκη, «Η Οικογένεια» το 1990 σε σκηνοθεσία Μάριου Ποντίκα.
Έπαιξε σε δώδεκα θεατρικά έργα ανεβασμένα για την τηλεόραση.
ΣΟΚ Οι δuσκολες ώρες για την Μπεσυ Μαλφα, ο ογκοs στο κεφάλι και η μεγάλη μαxη
Οι δύσκολες στιγμές και η απόφαση που άλλαξε τα πάντα!
Η άγνωστη πεpιπέτεια της Μπέσυ Μάλφα
Η Μπέσυ Μάλφα είναι μια από τις πιο αγαπημένες και καταξιωμένες ηθοποιούς της ελληνικής τηλεόρασης. Πίσω όμως από τα φώτα της δημοσιότητας, κρύβεται μια συγκλονιστική ιστορία που μέχρι πρόσφατα παρέμενε άγνωστη…
Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, η ηθοποιός μίλησε για πρώτη φορά για τη σκληρή δοκιμασία που πέρασε με την υγεία της. Όλα ξεκίνησαν όταν μια σειρά από εξετάσεις έφεραν στο φως μια σοκαριστική αλήθεια: ένας όγκος οκτώ εκατοστών στο κεφάλι της. Ο γιατρός ήταν ξεκάθαρος—έπρεπε να χειρουργηθεί άμεσα, χωρίς καθυστέρηση.
Εκείνη την περίοδο, η Μπέσυ συμμετείχε ως κριτής στο “Your Face Sounds Familiar”, όμως πίσω από τις λαμπερές εμφανίσεις της έκρυβε έναν τεράστιο αγώνα.
Η απόφασή της να μην αποκαλύψει την περιπέτειά της τότε ήταν συνειδητή. Δεν ήθελε να προκαλέσει πανικό, ούτε να διαβάσει τίτλους όπως “Η Μπέσυ Μάλφα πεθαίνει”, αλλά κυρίως, ήθελε να προστατεύσει τα παιδιά της
Το χειρουργείο στέφθηκε με επιτυχία, η ανάρρωση ήταν δύσκολη, αλλά η ηθοποιός βγήκε νικήτρια! Σήμερα, αποφασίζει να μιλήσει ανοιχτά για την εμπειρία της, όχι για να σοκάρει, αλλά για να περάσει ένα δυνατό μήνυμα: ο καρκίνος μπορεί να νικηθεί!
Μια ιστορία δύναμης και ελπίδας που αποδεικνύει πως ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, η θέληση και η έγκαιρη διάγνωση μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
