Life κόσμος

Έκτακτη είδηση: Διαγνώστηκε με καρκίνο αγαπημένος δημοσιογράφος – «Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω»

«Με μεγάλωσαν με την αρχή ότι πρέπει να μοιράζεσαι τις δυσκολίες σου, αν μέσα από αυτό μπορείς να βοηθήσεις άλλους». Με αυτή τη φράση ο Γουίλ Ριβ εξηγεί γιατί…

«Με μεγάλωσαν με την αρχή ότι πρέπει να μοιράζεσαι τις δυσκολίες σου, αν μέσα από αυτό μπορείς να βοηθήσεις άλλους». Με αυτή τη φράση ο Γουίλ Ριβ εξηγεί γιατί αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για μια περιπέτεια υγείας που τον έφερε, με έναν σχεδόν ανατριχιαστικό τρόπο, αντιμέτωπο με την ίδια ασθένεια που είχε σημαδέψει την οικογένειά του.

Ο 34χρονος εθνικός ανταποκριτής του ABC News και γιος του Κρίστοφερ και Ντάνα Ριβ αποκάλυψε ότι την περασμένη άνοιξη διαγνώστηκε με καρκίνο των όρχεων, ο οποίος στη συνέχεια είχε εξαπλωθεί σε λεμφαδένες στην κοιλιακή χώρα.

Σήμερα, μετά από δύο χειρουργικές επεμβάσεις και δύο κύκλους χημειοθεραπείας, σύμφωνα με τον τελευταίο του έλεγχο στις 8 Σεπτεμβρίου, δηλώνει «καθαρός».

Και επιλέγει να αφηγηθεί τώρα την ιστορία του, έχοντας ως οδηγό το παράδειγμα των γονιών του.

Οι γονείς που μετέτρεψαν την τραγωδία σε ελπίδα

Ο Γουίλ ήταν μόλις δύο ετών όταν ο πατέρας του, ο θρυλικός Superman Κρίστοφερ Ριβ, έπεσε από άλογο και έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω.

Μεγάλωσε βλέποντας τον πατέρα του και τη μητέρα του, Ντάνα, να μετατρέπουν μια προσωπική τραγωδία σε δημόσια δράση, αγωνιζόμενοι για την έρευνα γύρω από τις κακώσεις του νωτιαίου μυελού και δημιουργώντας το «The Christopher & Dana Reeve Foundation».

Ο Κρίστοφερ Ριβ πέθανε το 2004, σε ηλικία 52 ετών. Δύο χρόνια αργότερα, η Ντάνα Ριβ πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα μόλις στα 44 της.

Ο Γουίλ ήταν τότε 13 ετών και στη συνέχεια μεγάλωσε με τους γονείς του καλύτερού του φίλου, οι οποίοι ζούσαν απέναντι από το σπίτι του.

«Το να βλέπω τους γονείς μου από τόσο κοντά να παίρνουν τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στη ζωή τους και να τις μετατρέπουν σε κάτι ελπιδοφόρο άφησε τεράστιο αποτύπωμα στον τρόπο με τον οποίο προσπαθώ να ζω», λέει.

Το εξόγκωμα που παρατήρησε στο ντους

Η δική του περιπέτεια άρχισε τον περασμένο Απρίλιο, όταν παρατήρησε στο ντους ένα ευαίσθητο εξόγκωμα σε έναν από τους όρχεις του.

Αρχικά θεώρησε πως δεν ήταν κάτι ανησυχητικό. «Υπέθεσα ότι δεν ήταν τίποτα ή ότι θα περνούσε μόνο του», θυμάται.

Η σύζυγός του μόλις τριών μηνών, Amanda Dubin Reeve, ήταν εκείνη που τον πίεσε να κάνει υπέρηχο. «Πιθανότατα δεν είναι τίποτα», του είπε, «αλλά τι γίνεται αν είναι κάτι;».

Η εξέταση άλλαξε τα πάντα.

Στις αρχές Μαΐου υποβλήθηκε σε ορχεκτομή για την αφαίρεση του καρκινικού όρχεως.

«Δεν είχα κάνει χειρουργείο από τότε που μου έβγαλαν τις αμυγδαλές στα πέντε μου. Ήμουν περισσότερο αγχωμένος για το άγνωστο της επέμβασης παρά για τη συνειδητοποίηση ότι θα έχανα για πάντα ένα ουσιαστικό μέρος του σώματός μου», εξηγεί.

Παράλληλα, προχώρησε σε κατάψυξη σπέρματος, καθώς ο ίδιος και η Amanda επιθυμούν να αποκτήσουν παιδιά. «Θέλουμε να δημιουργήσουμε οικογένεια. Και παρόλο που η ορχεκτομή δεν αποκλείει τη φυσική σύλληψη, ποτέ δεν ξέρεις, οπότε θέλαμε να είμαστε ασφαλείς».

Η διάγνωση που αποδείχθηκε πιο σοβαρή

Αρχικά, το ζευγάρι ήλπιζε ότι όλο αυτό θα ήταν απλώς «μια μικρή παρένθεση σε μια κατά τα άλλα υπέροχη περίοδο της ζωής».

Όμως οι εξετάσεις έδειξαν ότι το 95% του όγκου ήταν εμβρυϊκό καρκίνωμα, μια πιο επιθετική μορφή της νόσου.

Στις 10 Ιουνίου ο Ριβ υποβλήθηκε σε νέα, εξάωρη επέμβαση, κατά την οποία αφαιρέθηκαν δεκάδες λεμφαδένες από την κοιλιακή χώρα.Τρεις από αυτούς βρέθηκαν θετικοί για καρκινικά κύτταρα. Ακολούθησαν δύο κύκλοι χημειοθεραπείας.

Παρόλα αυτά, όπως λέει, οι γιατροί από την πρώτη στιγμή χρησιμοποιούσαν συνεχώς μια λέξη που του έδινε δύναμη. «Κάθε γιατρός που συνάντησα χρησιμοποιούσε αυτό που εγώ αποκαλώ την καλή λέξη από “C” – cure, ίαση».

«Βρέθηκα στο ίδιο νοσοκομείο όπου πέθανε η μητέρα μου»

Η πιο συγκλονιστική διάσταση της ιστορίας του ήρθε όταν ο Γουίλ συνειδητοποίησε ότι λάμβανε θεραπεία στο Memorial Sloan Kettering, το ίδιο νοσοκομείο όπου είχε πεθάνει η μητέρα του από καρκίνο του πνεύμονα 20 χρόνια νωρίτερα.

«Δεν μου διαφεύγει η ειρωνεία ότι, 20 χρόνια αφότου η μητέρα μου πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα στο Memorial Sloan Kettering, βρέθηκα στο ίδιο κτίριο να υποβάλλομαι κι εγώ σε θεραπεία για καρκίνο».

Όπως εξηγεί, ένιωθε ότι για πρώτη φορά βίωνε ταυτόχρονα κάτι από τη ζωή και των δύο γονιών του. «Ως ασθενής με καρκίνο, καταλάβαινα από πρώτο χέρι ένα μέρος από όσα είχε περάσει η μητέρα μου. Την ίδια στιγμή, καταλάβαινα καλύτερα πώς ήταν για τον πατέρα μου τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής του να χρειάζεται τη μητέρα μου και την οικογένειά μας για να τον φροντίζουν».

Προτεινόμενο ΆρθροΈκτακτη είδηση για Γιάννη Τσιμιτσέλη – Κατερίνα Γερονικολού: Σοκ, μόλις μαθεύτηκε για το ζευγάρι μετά από 8 χρόνια σχέσης

Και τότε βρισκόταν ο ίδιος στη θέση του ανθρώπου που χρειαζόταν φροντίδα.

«Ήμουν εκεί με τη σύζυγό μου, η οποία, από την πρώτη ημέρα που τη γνώρισα, μου θυμίζει τη μητέρα μου με τόσους τρόπους, και τώρα βρισκόταν στον ρόλο της συζύγου και της ανθρώπου που με φρόντιζε».

Από το Good Morning America στη χημειοθεραπεία

Κατά τη διάρκεια των θεραπειών, ο Ριβ συνέχισε όσο μπορούσε να εργάζεται. Έφευγε από τα στούντιο του Good Morning America και κατευθυνόταν στο νοσοκομείο για χημειοθεραπεία.

Παράλληλα, χρησιμοποιούσε ειδικό ψυχρό κάλυμμα στο κεφάλι προκειμένου να περιορίσει την τριχόπτωση. Με το γνώριμο χιούμορ του, περιέγραψε το κράνος λέγοντας ότι «έμοιαζε με την κάτω πλευρά ενός σαλαχιού».

Χάρη στα φάρμακα κατά της ναυτίας, λέει πως δεν αισθάνθηκε ιδιαίτερα άρρωστος κατά τη διάρκεια των θεραπειών, αν και αντιμετώπισε πονοκεφάλους διάρκειας ακόμη και 24 ωρών και πόνους στα οστά.

Ολοκλήρωσε τον δεύτερο κύκλο χημειοθεραπείας στις 31 Ιουλίου. «Οι συνάδελφοί μου στο ABC είναι σαν οικογένεια για μένα και ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα», λέει.

«Ήμουν τυχερός που το εντόπισα νωρίς»

Ο Ριβ αναγνωρίζει ότι η έγκαιρη διάγνωση έπαιξε καθοριστικό ρόλο.

«Είμαι τυχερός που το εντόπισα νωρίς. Ναι, χρειάστηκε να περάσω μέσα από αρκετά “φλεγόμενα στεφάνια” για να φτάσω στην άλλη πλευρά, αλλά θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα αν το είχα αγνοήσει ή αν είχα καθυστερήσει να πάω στον γιατρό».

Το επόμενο διάστημα θα υποβάλλεται σε εξετάσεις αίματος και απεικονιστικούς ελέγχους τρεις έως τέσσερις φορές τον χρόνο για την πιθανότητα υποτροπής, με τη συχνότητα να μειώνεται σταδιακά εφόσον όλα παραμένουν καλά.

Η εμπειρία, όπως λέει, του έμαθε δύο πράγματα. Να ακούει το σώμα του.

Και να στηρίζεται στους ανθρώπους του.

«Αυτό ξεκίνησε για μένα με την Amanda, αλλά επεκτείνεται στα αδέλφια μου, Alexandra και Matthew, στην οικογένειά μου, στους στενούς μου φίλους και στους συναδέλφους μου, που με βοήθησαν να περάσω όλο αυτό».

«Έμαθα να ζω πιο συνειδητά»

Η διάγνωση τον ανάγκασε επίσης να επανεξετάσει όλα όσα μέχρι τότε θεωρούσε σημαντικά.

«Έμαθα να ζω ακόμη πιο συνειδητά και πιο απλά. Είναι εύκολο να παρασυρθείς από την τρέλα της σύγχρονης ζωής και να ξεχάσεις τι είναι πραγματικά σημαντικό».

Ο Γουίλ Ριβ έχει βιώσει περισσότερες απώλειες από όσες θα περίμενε κανείς σε τόσο νεαρή ηλικία. Όπως λέει, όμως, μέχρι τώρα όλα αυτά συνέβαιναν στους ανθρώπους που αγαπούσε.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που κάτι τόσο σοβαρό συνέβη στον ίδιο.

«Ο πατέρας μου τραυματίστηκε και για τα επόμενα εννέα χρόνια μεγάλο μέρος της ζωής μας επικεντρώθηκε στη φροντίδα του, προσπαθώντας να έχουμε μια όσο το δυνατόν πιο γεμάτη και ευτυχισμένη ζωή, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζαμε την πραγματικότητα ότι ήταν παράλυτος, σε αναπηρικό αμαξίδιο, χωρίς να μπορεί να κινηθεί ή να αναπνεύσει μόνος του».

«Μετά πέθανε και έπρεπε να μάθω τι είναι το πένθος. Και λίγο αργότερα, η μητέρα μου, που δεν είχε καπνίσει ποτέ, αρρώστησε από καρκίνο του πνεύμονα και πέθανε. Και έμαθα ξανά το πένθος, σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο».

Το μήνυμα που θέλει να αφήσει

Οι τραγωδίες της οικογένειας Ριβ δημιούργησαν εδώ και χρόνια έναν ιδιαίτερο δεσμό ανάμεσα στον Γουίλ και το κοινό.

Σήμερα, όμως, ο ίδιος δεν θέλει η ιστορία του να προκαλέσει λύπηση. Θέλει να λειτουργήσει διαφορετικά. «Σε όλη μου τη ζωή έχω νιώσει απίστευτη αγάπη και στήριξη από την οικογένεια, τους φίλους και ακόμη και από αγνώστους. Και αυτός είναι ένας μεγάλος λόγος που θέλησα να μιλήσω γι’ αυτό. Θα είμαι καλά. Αλλά ήταν ένα πολύ δύσκολο κεφάλαιο».

Και κλείνει με μια προτροπή που μοιάζει να συνοψίζει όσα του έμαθαν οι γονείς του και όσα βίωσε ο ίδιος: «Για όλους όσοι νοιάζονται για μένα, είμαι βαθιά ευγνώμων. Αλλά θα ήθελα οποιαδήποτε συμπόνια μπορεί να νιώθει κάποιος για μένα να τη μετατρέψει σε αγάπη και φροντίδα για τους ανθρώπους που βρίσκονται πιο κοντά του. Γιατί όλοι έχουμε ανάγκη να αγαπάμε και να φροντίζουμε τους ανθρώπους της ζωής μας».

Ειδήσεις σήμερα

Ροή Ειδήσεων