Ο άντρας είπε ψέματα στη γυναίκα του και έφυγε για διακοπές με την ερωμένη του, χωρίς καν να υποψιάζεται ότι εκείνη γνώριζε εδώ και καιρό τις απιστίες του: μια τέτοια έκπληξη από τη σύζυγό του δεν την περίμενε 😱😨
Ο Άρθουρ ζούσε εδώ και εβδομάδες με ανυπομονησία. Οργάνωνε προσεκτικά τις μυστικές του διακοπές με τη νεαρή ερωμένη του: διάλεξε το θέρετρο, έκλεισε πακέτο για δύο άτομα και το έκρυψε στο αυτοκίνητο κάτω από έναν φάκελο με έγγραφα. Για τη γυναίκα του είχε ετοιμάσει από πριν μια ψεύτικη εντολή για δήθεν επείγον επαγγελματικό ταξίδι.
Το βράδυ γύρισε σπίτι με κουρασμένη όψη.
— Πρέπει να φύγω αύριο για δουλειά, — είπε στη γυναίκα του.
Εκείνη απλώς έγνεψε — τους τελευταίους μήνες ο Άρθουρ είχε γίνει ψυχρός και κακότροπος. Αλλά ήταν τόσο σίγουρος για το ψέμα του που δεν φανταζόταν ότι η γυναίκα του ήξερε ήδη τα πάντα.
Οι υποψίες της είχαν αρχίσει εδώ και καιρό. Η διαίσθησή της τής έλεγε πως δεν ήταν η δουλειά — ήταν η άλλη γυναίκα.
Αλλά δεν είχε αποδείξεις — μέχρι εκείνο το βράδυ.
Αργά τη νύχτα, όταν ο Άρθουρ αποκοιμήθηκε, η γυναίκα του κατέβηκε αθόρυβα στο γκαράζ. Άναψε τον φακό και έψαξε το αυτοκίνητο. Μόνο λίγα λεπτά χρειάστηκαν για να βρει αυτό που έψαχνε: το ταξιδιωτικό πακέτο για δύο, προσεκτικά διπλωμένο, με το όνομα της ερωμένης στη θέση «δεύτερο άτομο».
Η γυναίκα έμεινε ακίνητη για μια στιγμή, πραγματικά σοκαρισμένη. Έπειτα πήρε βαθιά ανάσα. Ανέβηκε στην κουζίνα και κάθισε για πολλή ώρα μέσα στη σιωπή.
Θα μπορούσε να κάνει σκάνδαλο. Θα μπορούσε να πετάξει τα πράγματά του έξω ή να τηλεφωνήσει στην άλλη γυναίκα.
Αλλά επέλεξε έναν άλλον δρόμο. Ως το ξημέρωμα είχε ήδη ένα ολοκληρωμένο σχέδιο εκδίκησης. Και αυτό που έκανε η σοφή σύζυγος ήταν για τον Άρθουρ μια πραγματική έκπληξη 😱😨 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Πήρε ένα πακέτο αλεύρι και το μοίρασε προσεκτικά σε αρκετά μικρά διάφανα σακουλάκια με. Έμοιαζαν πολύ ύποπτα — αρκετά για να προκαλέσουν ερωτήσεις, αλλά απολύτως ακίνδυνα.
Τα έβαλε ανάμεσα στα ρούχα στη βαλίτσα του άντρα της.
Την ημέρα του ταξιδιού ο Άρθουρ ήταν εξαιρετικά χαρούμενος. Δίπλα του περπατούσε η ερωμένη του. Δεν υποψιαζόταν τίποτα.
Αλλά όταν η βαλίτσα πέρασε από το μηχάνημα ακτίνων Χ, ξαφνικά χτύπησε συναγερμός. Οι υπάλληλοι αντάλλαξαν βλέμματα και πλησίασαν τον Άρθουρ:
— Συγγνώμη, κύριε, περάστε μαζί μας σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο.
Η ερωμένη σφίχτηκε:
— Τι συμβαίνει;
— Είναι ένας τυπικός έλεγχος, — μουρμούρισε ένας από τους υπαλλήλους.
Ο Άρθουρ τους ακολούθησε ήρεμα — ήταν σίγουρος ότι είχε μαζί του μόνο μαγιό, σορτς και σαγιονάρες.
Αλλά όταν έβαλαν μπροστά του τη βαλίτσα και ένας υπάλληλος έβγαλε αρκετά μικρά σακουλάκια με λευκή σκόνη, τα χέρια του Άρθουρ πάγωσαν.
— Τι είναι αυτό; — ρώτησε αυστηρά ο υπάλληλος ασφαλείας.
— Εγώ… δεν ξέρω! — τραύλισε ο Άρθουρ.
Ακολούθησαν ώρες ανακρίσεων. Οι ίδιες ερωτήσεις ξανά και ξανά. Έλεγχοι εγγράφων. Κλήσεις σε ειδικούς.
Η ερωμένη τον κάλεσε δεκάδες φορές, μετά σταμάτησε. Στο τέλος, κουρασμένη να περιμένει, έφυγε μόνη της.
Προτεινόμενο Άρθρο
Γέννησε η Αναστασία Γιουσέφ – Η πρώτη αποκάλυψη για το μωρό από τον πρώην μάνατζέρ της
Ύστερα από πολλές βασανιστικές ώρες, ένας ειδικός μπήκε στο δωμάτιο.
— Η σκόνη εξετάστηκε. Είναι… απλό αλεύρι.
Οι υπάλληλοι αντάλλαξαν βλέμματα — αυτή τη φορά ενοχλημένοι.
— Μπορείτε να φύγετε, κύριε. Αλλά η πτήση σας έχει ήδη αναχωρήσει.
Ο Άρθουρ βγήκε κρατώντας τη βαλίτσα σφιχτά. Προσπάθησε να τηλεφωνήσει στην ερωμένη του — δεν απαντούσε πια. Γύρισε σπίτι συντετριμμένος.
Όταν άνοιξε την πόρτα, η καρδιά του βυθίστηκε. Δεν υπήρχε κανείς. Η σύζυγος είχε πάρει τα παιδιά και είχε φύγει.
Πέθανε απομονωμένος στο κτήμα του ο πασίγνωστος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που περνούν τόσο διακριτικά από τη ζωή, που ελάχιστοι τους θυμούνται μετά τον θάνατό τους, ακόμα κι αν έχουν δει κάποια ταινία στην οποία έπαιξαν ή τραγούδησαν κάποιο τραγούδι που έγραψαν.
Ο Νότης Περγιάλης, γεννημένος στις 16 Αυγούστου του 1920, είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις. Συγγραφέας, ηθοποιός, σεναριογράφος, στιχουργός και σκηνοθέτης, μια γλυκύτατη και ευαίσθητη φυσιογνωμία που, ευτυχώς, αποτυπώθηκε σε κάποιες σημαντικές ελληνικές ταινίες.
Μπορεί στα “Κόκκινα φανάρια” να πρωταγωνιστούσε η Τζένη Καρέζη, αλλά αν υπήρχε βραβείο Β΄ Ανδρικού ρόλου σίγουρα θα το έπαιρνε παίζοντας τον γέρο, κλέβοντας την παράσταση από πολλούς προβεβλημένους συναδέλφους του, λέγοντας με την χαρακτηριστική, ιδιόμορφη, γεμάτη συναίσθημα φωνή του: “Όμορφη δεν είναι η ζωή Κατερίνα;” Το ίδιο και στην Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη, το ίδιο και στην ταινία “Το αίμα βάφτηκε κόκκινο”, επίσης του Βασίλη Γεωργιάδη, καθώς και σε πολλές άλλες ταινίες, άλλες περισσότερο εμπορικές και άλλες λιγότερο.
Έγραψε τους στίχους, χωρίς να θεωρεί τον εαυτό του στιχουργό, σε κάποια εμβληματικά ελληνικά τραγούδια: ΄΄Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι΄΄ του Μάνου Χατζιδάκι, ΄΄Ο Λεβέντης΄΄ του Μίκη Θεοδωράκη, “Τι να την κάνω τη χαρά΄΄ ,επίσης του Μίκη, ΄΄Το κορίτσι με το κορδελάκι΄΄ του Γιάννη Μαρκόπουλου, “Γκρεμισμένα σπίτια”, επίσης του Γιάννη Μαρκόπουλου και ένα σωρό άλλα. Ο Μίκης Θεοδωράκης είχε πει: «Με τον Νότη μας ενώνει μια δυνατή φιλία. Ξεκινήσαμε από τις ίδιες λαϊκές ρίζες. Τα βιώματά μας είναι ίδια. Οι στόχοι μας οι ίδιοι. Πάντα πολεμήσαμε το ίδιο θεριό κι ονειρευόμαστε ένα λαό με γεμάτα μάτια κι όρθιο κεφάλι».
Οι ρόλοι στο θέατρο είναι κάτι το εφήμερο, έτσι κι αλλιώς, αλλά όσοι τον είδαν στον ΄΄Δον Καμίλο΄΄ με τον Μίμη Φωτόπουλο ή στο Μια ιστορία του Ιρκούτσκ΄΄ με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, σίγουρα τον θυμόνταν για πολύ καιρό μετά την παράσταση.
O ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του συγγραφέα. Έγραψε πολλά θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων ΄΄Το κορίτσι με το κορδελάκι”, “Μαγική πόλη”, “Η γειτονιά του Τσέχωφ”, ενώ αρκετά από τα μυθιστορήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, στα γαλλικά, στα γερμανικά και στα δανικά.
Έγραψε το σενάριο και ήταν ο αφηγητής στην τηλεοπτική σειρά “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” που βασίστηκε στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, που προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία το 1975.
“Ο Νότης Περγιάλης μένει συνεπής και πιστός απέναντι στις αξίες και τα ιδανικά του μέχρι τέλους. Ακουμπώντας την ψυχή του λαϊκού, απλού κόσμου. Στο τραγούδι για το μπλόκο της Καισαριανής, που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, τραγουδά τον ηρωισμό αλλά και το θρήνο του λαού «Λευτέρη, με τα γαλανά τα μάτια και την ομορφιά, τους τοίχους που μπογιάτιζες πες μου την ύστερη στιγμή τι βρήκες και ζωγράφισες, και το κοιτάν στη γειτονιά και κλαίνε στο Παγκράτι;».
Στα «Γκρεμισμένα σπίτια», που μελοποίησε ο Γιάννης Μαρκόπουλος, προβάλλει τη ζωή και τους πόθους της φτωχολογιάς. Στο «Λεβέντης εροβόλαγε», που μελοποίησε πάλι ο Μίκης Θεοδωράκης, τραγουδά την ομορφιά της περήφανης και ανυπόταχτης στάσης ακόμη και μπροστά στο θάνατο΄΄, έγραψε για τον Νότη Περγιάλη η κα Κυριαζίδου, μέλος του τμήματος πολιτισμού του ΚΚΕ.
Και όπως είχε πει ο ίδιος, υπερασπιζόμενος τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή:
«Τα μονοπάτια στα βουνά υπάρχουν ακόμα… Εμείς, σα λαός, δε σκύψαμε το κεφάλι και ούτε πρόκειται να το σκύψουμε. Είμαστε λαός που θυμώνει και δεν ξεχνάει. Είναι ακατανόητο τι κατεργάζονται για τους λαούς. Καινούρια αίματα; Καινούριες περιπέτειες και διώξεις; Δε θα περάσουν αυτά. Υπάρχει τεράστια πείρα στους λαούς. Οι λαοί ξέρουν να αμυνθούν. Υπάρχει ο λόγος που δε σβήστηκε ακόμα ούτε από τα δέντρα, ούτε από τις πολιτείες, ούτε από τα χωριά. Αν έρθει άλλος ένας τρόπος για να καταπιέσουν τους λαούς, δε θα περάσει. Γιατί οι λαοί ξέρουν…».
Ο Νότης Περγιάλης έφυγε από τη ζωή στις 10 Νοεμβρίου 2009,σε ηλικια 89 χρονών, έχοντας επιλέξει να ακολουθήσει στη ζωή του τον δύσκολο δρόμο, υπηρετώντας με αυταπάρνηση τα ιδανικά και την Τέχνη του.
Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:
- Γέννησε η Αναστασία Γιουσέφ – Η πρώτη αποκάλυψη για το μωρό από τον πρώην μάνατζέρ της
- Καιρός: Πού θα “χτυπήσει” τις επόμενες ώρες η κακοκαιρία – Σε ποιους αδειούχους θα χαλάσει τα μπάνια
- Σπάνιες εικόνες από το αρχοντικό σπίτι της Ντενίση: Τέτοιο μπάνιο ούτε σε παλάτι – Δεν θα μπορούσε να έχει κάτι λιγότερο
- Πολύ δύσκολες ώρες για την Ευγενία Μανωλίδου – Στο πλευρός της ο Άδωνις
