Σε μια οικογενειακή γιορτή παρατήρησα τυχαία ότι η πεθερά μου έριχνε κάτι στο ποτήρι μου με τον χυμό. Υποψιασμένη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αντάλλαξα διακριτικά τα ποτήρια με τον σύζυγό μου και μόλις δέκα λεπτά αργότερα συνέβη κάτι που έκανε όλους να νιώσουν πραγματικά άσχημα 😲😱
Στο οικογενειακό δείπνο όλα έμοιαζαν όπως συνήθως. Στρωμένο τραπέζι, ζεστά φαγητά, αδιάφορες συζητήσεις, ο γνώριμος θόρυβος της κουζίνας. Η πεθερά μου κινούνταν νευρικά τριγύρω, γέμιζε τα ποτήρια με χυμό, σχολίαζε κάτι, χαμογελούσε. Καθόμουν δίπλα στον σύζυγό μου και κάποια στιγμή κοίταξα τυχαία την πεθερά μου.
Έσκυψε προς το μέρος μου, σαν να τακτοποιούσε την πετσέτα, και πολύ γρήγορα έριξε κάτι στο ποτήρι μου με τον χυμό. Η κίνηση ήταν σχεδόν ανεπαίσθητη, όμως την είδα καθαρά, παρόλο που κανείς άλλος δεν το πρόσεξε. Ήξερα με βεβαιότητα ότι είχε ρίξει κάτι στο ποτήρι μου.
Η καρδιά μου σφίχτηκε δυσάρεστα. Πάρα πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου ταυτόχρονα, αλλά δεν ήθελα να κάνω σκηνή στο τραπέζι. Ήξερα ότι η πεθερά μου θα τα αρνιόταν όλα και στο τέλος εγώ θα φαινόμουν η ένοχη μπροστά σε όλους.
Κανείς δεν παρατήρησε τίποτα, οι συζητήσεις συνεχίστηκαν, τα πιάτα κουδούνιζαν, όλοι ήταν απασχολημένοι με τον εαυτό τους.
Περίμενα τη στιγμή που η προσοχή στράφηκε στο φαγητό και αντάλλαξα αθόρυβα τα ποτήρια — το δικό μου και του συζύγου μου. Καθόταν δίπλα μου, δεν υποψιάστηκε τίποτα και ήπιε ήρεμα μια γουλιά. Προσπαθούσα να φέρομαι όπως πάντα, παρόλο που μέσα μου ήμουν τεντωμένη στα άκρα.
Πέρασαν μόνο λίγα λεπτά. Όλοι ένιωσαν πραγματικά άσχημα από αυτό που είδαν, και η πεθερά μου χλώμιασε 😢😲 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Πέρασαν κυριολεκτικά πέντε λεπτά. Ο σύζυγός μου πρώτα χλώμιασε, μετά έπιασε απότομα την κοιλιά του και σηκώθηκε από το τραπέζι. Άρχισε να νιώθει ναυτία, ζαλίστηκε και με δυσκολία στεκόταν όρθιος.
Εκείνη τη στιγμή άλλαξε και το πρόσωπο της πεθεράς μου και τον κοιτούσε σαν να μην πίστευε στα μάτια της.
Όταν ο σύζυγός μου πήγε στο μπάνιο, πλησίασα σιωπηλά την τσάντα της που βρισκόταν πάνω σε μια καρέκλα. Μέσα υπήρχε ένα ανοιγμένο φακελάκι με ισχυρό καθαρτικό σε σκόνη. Ακριβώς αυτό που κανονικά δεν χρησιμοποιείται για ποτά και σίγουρα όχι σε ένα οικογενειακό τραπέζι.
Όλοι κατάλαβαν τα πάντα χωρίς να ειπωθεί λέξη. Το δείπνο τελείωσε αμέσως. Αργότερα χρειάστηκε να καλέσουν ασθενοφόρο για τον σύζυγό μου, ενώ η πεθερά μου καθόταν στην κουζίνα και επαναλάμβανε ότι «ήθελε απλώς να τρομάξει» και ότι «δεν πίστευε πως θα έφτανε τόσο μακριά».
Ήθελε απλώς να νιώσω άσχημα στο τραπέζι και να με γελοιοποιήσουν μπροστά σε όλους τους συγγενείς. Μετά από εκείνο το βράδυ δεν πήρα ποτέ ξανά ούτε φαγητό ούτε ποτό από εκείνη. Και δεν καθίσαμε ποτέ ξανά στο ίδιο τραπέζι.
Μόνο 10 άνθρωποι πήγαν στην κηδεία της: Η πασίγνωστη ηθοποιός του «Ρετιρέ», πέθανε και την βρήκαν στο εξοχικό της στην Ακράτα
Η Μαρία Μαρτίκα, που όλοι την αγάπησαν μέσα από τον ρόλο της στο “Ρετιρέ”, που προβάλλεται κάθε χρόνο σε επανάληψη από το Mega και έγραψε πολλά χιλιόμετρα στην καριέρα της, έφυγε από τη ζωή ολομόναχη και απομονωμένη το 2018, νικημένη από τον καρκίνο.
Ειδικότερα, η ηθοποιός, τα τελευταία χρόνια της ζωής της, είχε απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και ζούσε στο εξοχικό της στην Ακράτα.
Σε ηλικία 86 ετών, άφησε την τελευταία της πνοή, χωρίς να το μάθει ο κόσμος και στην κηδεία της έδωσαν το “παρών” μόνο δέκα πολύ κοντινά της πρόσωπα.
Προτεινόμενο Άρθρο
Κηδεία 27xpovoυ επιχειρηματία: Θpήvoς στη Νέα Πέραμο – Οι πρώτες εικόνες
Η Μαρία Μαρτίκα αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Κάρολος Κουν, το 1961 και έγινε ιδιαιτέρως γνωστή από τις σειρές “Εμείς κι Εμείς” και “Ρετιρέ”.
Γεννήθηκε σε μια μικρή συνοικία της Αθήνας, έξω από το Λεκανοπέδιο Αττικής. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και στο Εξατάξιο Γυμνάσιο και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Κάρολος Κουν, το 1961.
Η μάχη της Μαρίας Μαρτίκα με τον καρκίνο
Η Μαρία Μαρτίκα έχασες τη μάχη με τον καρκίνο, την 1η Ιουνίου του 2018 και στην κηδεία της παραβρέθηκαν οι συνάδελφοί της, Γιώργος Μεσσαλάς, Παντής Κούσης και ο στενός της φίλος και σκηνοθέτης, Γιώργος Φραντζεσκάκης.
Απομονωμένη πέθανε η Μαρία Μαρτίκα
Κηδεύτηκε στον οικογενειακό της τάφο στο Β’ Νεκροταφείο Πατησίων, ενώ την είδηση του θανάτου της γνωστοποίησε ο Μάκης Δελαπόρτα, ο οποίος είχε υπογραμμίσει ότι: «Είχε απομονωθεί τα τελευταία 20 χρόνια. Η Μαρία κηδεύτηκε το Σάββατο στο νεκροταφείο στα Πατήσια, με μόλις 10 άτομα. Ήταν εντολή της να μη μαθευτεί τίποτα. Είχε απομονωθεί εδώ και 20 χρόνια. Μιλούσαμε κατά καιρούς και την καλούσα σε εκδηλώσεις, όμως, η ίδια δεν δεχόταν να αφήσει το καταφύγιό της στη Γλυφάδα. Η κυρία Θάλεια του Ρετιρέ ήταν μια από τις πολύ καλές συναδέλφους, που σφράγισαν μια ολόκληρη γενιά και παράλληλα ήταν πολύ δοτικός άνθρωπος. Πριν μπει στο στούντιο, έκανε τον σταυρό της. Φοβόταν πολύ τον Δαλιανίδη και επίσης είχε μεγάλο άγχος να μην ξεχάσει τα λόγια του σεναρίου. Ζούσε με τα σκυλιά της, καθώς ήταν πολύ φιλόζωη και κατά καιρούς πήγαινε στην Ακράτα, στο εξοχικό της. Είχε αποφασίσει να απομονωθεί εντελώς και να φύγει χωρίς να το μάθει κανείς. Όπως και έγινε».
«Ζούσε με τα σκυλιά της, καθώς ήταν πολύ φιλόζωη και κατά καιρούς πήγαινε στην Ακράτα, στο εξοχικό της. Είχε αποφασίσει να απομονωθεί εντελώς και να φύγει χωρίς να το μάθει κανείς. Όπως και έγινε».
Έφυγε στα 86 της χρόνια από καρκίνο και είχε να εμφανιστεί περισσότερο από 20 χρόνια. Ζούσε μοναχικά με λίγους φίλους στο πλευρό της.
Η ηθοποιός έφυγε μόνη και απομονωμένη υπό άκρα μυστικότητα! Στο τελευταίο αντίο ήταν μόνο 10 άτομα!
Στην κηδεία της πήγαν μόνο από συναδέλφους της, ο Γιώργος Μεσσάλας, ο Πάντης Κούσης και ο στενός της φίλος και σκηνοθέτης, Γιώργος Φραντζεσκάκης. Κηδεύτηκε στον οικογενειακό της τάφο, στο Β’ Νεκροταφείο Πατησίων.
Το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της Έλενας Ακρίτα στη μνήμη της Μαρίας Μαρτίκα
Η δημοσιογράφος Έλενα Ακρίτα αποχαιρέτησε τη σπουδαία ηθοποιό με ένα συγκινητικό -αλλά και αιχμηρό- μήνυμα στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook.
«Η Μαρία Μαρτίκα που έφυγε από κοντά μας δεν ήταν η “κυρά-Θάλεια του Ρετιρέ” όπως γράφουν ορισμένοι ανόητοι. Ήταν μια εξαιρετική ηθοποιός που παρεμπιπτόντως έγινε γνωστή από το ”Ρετιρέ”. Απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης, έπαιξε σε πολλές παραστάσεις και λίγες ταινίες – ιδίως του σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη. Η υποκριτική της δεινότητα έκανε το ελληνικό θέατρο λίγο καλύτερο. Θα την θυμόμαστε με σεβασμό», είχε γράψει η δημοσιογράφος.
