Σε μια οικογενειακή γιορτή παρατήρησα τυχαία ότι η πεθερά μου έριχνε κάτι στο ποτήρι μου με τον χυμό. Υποψιασμένη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αντάλλαξα διακριτικά τα ποτήρια με τον σύζυγό μου και μόλις δέκα λεπτά αργότερα συνέβη κάτι που έκανε όλους να νιώσουν πραγματικά άσχημα 😲😱
Στο οικογενειακό δείπνο όλα έμοιαζαν όπως συνήθως. Στρωμένο τραπέζι, ζεστά φαγητά, αδιάφορες συζητήσεις, ο γνώριμος θόρυβος της κουζίνας. Η πεθερά μου κινούνταν νευρικά τριγύρω, γέμιζε τα ποτήρια με χυμό, σχολίαζε κάτι, χαμογελούσε. Καθόμουν δίπλα στον σύζυγό μου και κάποια στιγμή κοίταξα τυχαία την πεθερά μου.
Έσκυψε προς το μέρος μου, σαν να τακτοποιούσε την πετσέτα, και πολύ γρήγορα έριξε κάτι στο ποτήρι μου με τον χυμό. Η κίνηση ήταν σχεδόν ανεπαίσθητη, όμως την είδα καθαρά, παρόλο που κανείς άλλος δεν το πρόσεξε. Ήξερα με βεβαιότητα ότι είχε ρίξει κάτι στο ποτήρι μου.
Η καρδιά μου σφίχτηκε δυσάρεστα. Πάρα πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου ταυτόχρονα, αλλά δεν ήθελα να κάνω σκηνή στο τραπέζι. Ήξερα ότι η πεθερά μου θα τα αρνιόταν όλα και στο τέλος εγώ θα φαινόμουν η ένοχη μπροστά σε όλους.
Κανείς δεν παρατήρησε τίποτα, οι συζητήσεις συνεχίστηκαν, τα πιάτα κουδούνιζαν, όλοι ήταν απασχολημένοι με τον εαυτό τους.
Περίμενα τη στιγμή που η προσοχή στράφηκε στο φαγητό και αντάλλαξα αθόρυβα τα ποτήρια — το δικό μου και του συζύγου μου. Καθόταν δίπλα μου, δεν υποψιάστηκε τίποτα και ήπιε ήρεμα μια γουλιά. Προσπαθούσα να φέρομαι όπως πάντα, παρόλο που μέσα μου ήμουν τεντωμένη στα άκρα.
Πέρασαν μόνο λίγα λεπτά. Όλοι ένιωσαν πραγματικά άσχημα από αυτό που είδαν, και η πεθερά μου χλώμιασε 😢😲 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Πέρασαν κυριολεκτικά πέντε λεπτά. Ο σύζυγός μου πρώτα χλώμιασε, μετά έπιασε απότομα την κοιλιά του και σηκώθηκε από το τραπέζι. Άρχισε να νιώθει ναυτία, ζαλίστηκε και με δυσκολία στεκόταν όρθιος.
Εκείνη τη στιγμή άλλαξε και το πρόσωπο της πεθεράς μου και τον κοιτούσε σαν να μην πίστευε στα μάτια της.
Όταν ο σύζυγός μου πήγε στο μπάνιο, πλησίασα σιωπηλά την τσάντα της που βρισκόταν πάνω σε μια καρέκλα. Μέσα υπήρχε ένα ανοιγμένο φακελάκι με ισχυρό καθαρτικό σε σκόνη. Ακριβώς αυτό που κανονικά δεν χρησιμοποιείται για ποτά και σίγουρα όχι σε ένα οικογενειακό τραπέζι.
Όλοι κατάλαβαν τα πάντα χωρίς να ειπωθεί λέξη. Το δείπνο τελείωσε αμέσως. Αργότερα χρειάστηκε να καλέσουν ασθενοφόρο για τον σύζυγό μου, ενώ η πεθερά μου καθόταν στην κουζίνα και επαναλάμβανε ότι «ήθελε απλώς να τρομάξει» και ότι «δεν πίστευε πως θα έφτανε τόσο μακριά».
Ήθελε απλώς να νιώσω άσχημα στο τραπέζι και να με γελοιοποιήσουν μπροστά σε όλους τους συγγενείς. Μετά από εκείνο το βράδυ δεν πήρα ποτέ ξανά ούτε φαγητό ούτε ποτό από εκείνη. Και δεν καθίσαμε ποτέ ξανά στο ίδιο τραπέζι.
Πέθανε αργά το βράδυ πολύ γνωστή ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Ντία Αβδή: Μια διακριτική παρουσία από τη χρυσή εποχή του ελληνικού θεάματος
Υπάρχουν καλλιτέχνες που το όνομά τους γράφτηκε με μεγάλα γράμματα στις μαρκίζες και άλλοι που, χωρίς να αποκτήσουν την ίδια δημοσιότητα, άφησαν το δικό τους αποτύπωμα σε μια ολόκληρη εποχή. Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκει η Ντία Αβδή, μια ηθοποιός που πέρασε από το θέατρο, την επιθεώρηση, το ραδιόφωνο και τον ελληνικό κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε παραγωγές δίπλα σε μερικούς από τους πιο αναγνωρίσιμους πρωταγωνιστές της εποχής.
Από την Αμαλιάδα στον κόσμο του θεάματος
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα βιογραφικά στοιχεία, η Ντία Αβδή γεννήθηκε το 1939 στην Αμαλιάδα, ενώ ως πραγματικό της όνομα αναφέρεται το Αδαμαντία Μανωλοπούλου.
Η καλλιτεχνική της διαδρομή συνδέθηκε ιδιαίτερα με το μουσικό θέατρο και την επιθεώρηση, ένα από τα δημοφιλέστερα είδη ψυχαγωγίας της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ήταν μια εποχή κατά την οποία οι ηθοποιοί συχνά δεν περιορίζονταν σε ένα μόνο μέσο: το ίδιο πρόσωπο μπορούσε να εμφανίζεται στη θεατρική σκηνή, στον κινηματογράφο και στο ραδιόφωνο.
Η Ντία Αβδή φαίνεται πως ακολούθησε ακριβώς αυτή την πολυσχιδή διαδρομή.
Στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας
Ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1960 συναντάμε το όνομά της σε θεατρικές παραγωγές.
Το 1963 συμμετείχε στην επιθεώρηση Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα, σε έναν θίασο όπου βρίσκονταν σημαντικά ονόματα του ελληνικού θεάματος, όπως οι Άννα και Μαρία Καλουτά, Ορέστης Μακρής, Σταύρος Παράβας και Δέσποινα Στυλιανοπούλου.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1965, εμφανίζεται στο έργο Άνδρα θέλω, τώρα τόνε θέλω, με τον θίασο της Μάρως Κοντού, του Γιώργου Κωνσταντίνου και του Νίκου Ρίζου, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Τασίας.
Οι συμμετοχές αυτές έχουν ιδιαίτερη αξία για την κατανόηση της πορείας της. Η Ντία Αβδή δεν ήταν απλώς ένα πρόσωπο που εμφανίστηκε περιστασιακά μπροστά στην κινηματογραφική κάμερα. Είχε ενεργή παρουσία στον επαγγελματικό θεατρικό χώρο μιας περιόδου εξαιρετικά πλούσιας για το ελληνικό θέαμα.
Η Ντία Αβδή στον ελληνικό κινηματογράφο
Η δεκαετία του 1960 ήταν παράλληλα η μεγάλη εποχή του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου. Οι κινηματογραφικές αίθουσες γέμιζαν, οι εταιρείες παραγωγής δημιουργούσαν δεκάδες ταινίες κάθε χρόνο και μια μεγάλη γενιά ηθοποιών περνούσε από τη θεατρική σκηνή στη μεγάλη οθόνη.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον συναντάμε και τη Ντία Αβδή.
Στη φιλμογραφία της καταγράφονται συμμετοχές σε ταινίες όπως:
Προτεινόμενο Άρθρο
Πέθανε αργά το βράδυ πολύ γνωστή ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Τα Δίδυμα (1964)
Βίβα Ρένα (1967)
Δημήτρη μου Δημήτρη μου (1967)
Ο Σπαγγοραμμένος (1967)
Το Κορίτσι του Λούνα Παρκ (1968)
Η Αγάπη μας (1968)
Οι τίτλοι αυτοί αποτελούν σήμερα κομμάτι της ιστορίας του λαϊκού ελληνικού κινηματογράφου και αρκετοί εξακολουθούν να προβάλλονται στην τηλεόραση πολλές δεκαετίες μετά την πρώτη τους κυκλοφορία.
Έτσι, ακόμη και όταν το όνομα της Ντίας Αβδή δεν είναι τόσο γνωστό στο σημερινό κοινό όσο εκείνα των μεγάλων πρωταγωνιστών της εποχής, η εικόνα της εξακολουθεί να επιστρέφει μέσα από τις παλιές ελληνικές ταινίες.
Και πίσω από το μικρόφωνο
Μια λιγότερο γνωστή πλευρά της καλλιτεχνικής της δραστηριότητας ήταν η συμμετοχή της στο ραδιοφωνικό θέατρο.
Το αρχείο της ΕΡΤ διατηρεί στοιχεία από παλαιότερες θεατρικές παραγωγές του ραδιοφώνου στις οποίες συμμετείχε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ραδιοφωνική παρουσίαση του έργου Ο κύριος και η κυρία Ντάβεντρι, όπου η Ντία Αβδή αναφέρεται στον ρόλο της Ρόζας.
Η πληροφορία αυτή συμπληρώνει την εικόνα μιας ηθοποιού που εργάστηκε σε διαφορετικές μορφές της υποκριτικής τέχνης και όχι αποκλειστικά στον κινηματογράφο.
Ένα βιογραφικό με κενά και αντιφατικές πληροφορίες
Η έρευνα γύρω από τη ζωή της Ντίας Αβδή παρουσιάζει, ωστόσο, μια δυσκολία που συναντάται συχνά όταν αναζητούμε στοιχεία για ηθοποιούς που δεν βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας.
Οι πληροφορίες είναι περιορισμένες και σε ορισμένες περιπτώσεις αντικρουόμενες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σχέση της με τον επίσης ηθοποιό Απόστολο Αβδή. Σε μία βάση δεδομένων αναφέρεται ως πατέρας της, ενώ άλλες διαδικτυακές δημοσιεύσεις τον παρουσιάζουν ως σύζυγό της. Χωρίς ισχυρότερη πρωτογενή τεκμηρίωση, οποιαδήποτε από τις δύο εκδοχές δεν θα ήταν σωστό να παρουσιαστεί ως αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Αυτό το κενό δείχνει και κάτι ευρύτερο: ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του παλιού ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου παραμένει διάσπαρτο σε προγράμματα παραστάσεων, εφημερίδες, περιοδικά, φωτογραφικά αρχεία και προσωπικές μαρτυρίες.
Μια ηθοποιός μιας ολόκληρης εποχής
Η ιστορία του ελληνικού θεάματος δεν δημιουργήθηκε μόνο από τους μεγάλους πρωταγωνιστές.
Δημιουργήθηκε και από τους δεκάδες ηθοποιούς που βρίσκονταν κάθε βράδυ στη σκηνή, συμμετείχαν στις επιθεωρήσεις, έμπαιναν στα κινηματογραφικά πλατό, έδιναν φωνή στους χαρακτήρες του ραδιοφωνικού θεάτρου και στήριζαν με τη δουλειά τους ολόκληρες παραγωγές.
Η Ντία Αβδή ήταν ένα από αυτά τα πρόσωπα.
Η παρουσία της δίπλα σε σημαντικούς καλλιτέχνες, οι θεατρικές εμφανίσεις της και οι συμμετοχές της σε ταινίες που εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της συλλογικής κινηματογραφικής μνήμης είναι αρκετές για να της εξασφαλίσουν μια μικρή αλλά ξεχωριστή θέση στην ιστορία του ελληνικού θεάματος.
Και ίσως αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος για να θυμόμαστε σήμερα καλλιτέχνες όπως η Ντία Αβδή: επειδή πίσω από κάθε μεγάλη εποχή υπάρχουν πολλά πρόσωπα των οποίων η ιστορία κινδυνεύει, όσο περνούν τα χρόνια, να χαθεί.
Η αναζήτηση και η καταγραφή τους δεν είναι απλώς νοσταλγία.
Είναι ένας τρόπος να διατηρείται ζωντανή η μνήμη του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
- Πέθανε αργά το βράδυ πολύ γνωστή ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
- Νεκρός γνωστός επιχειρηματίας από την κακοκαιρία στην Κύπρο: Το σκάφος του διαλύθηκε στα βράχια, βίντεο από τις δραματικές στιγμές στο Κάβο Γκρέκο
- ΕΚΤΑΚΤΟ – Ξεκίνησαν οι ισχυρές καταιγίδες: Πλημμύρισαν δρόμοι – Σοβαρά προβλήματα και μεγάλες ζημιές
- Χαμός με την εμφάνιση του Πάριου στην Κύπρο: «Φτάνει ρε Γιάννη, φτάνει!» – Τα βίντεο που κυκλοφόρησαν και δίχασαν
