Κάθε μέρα, μια 70χρονη συνταξιούχος αγόραζε 40 κιλά κρέας από τον γνωστό της χασάπη· μια μέρα, ο χασάπης αποφάσισε να την ακολουθήσει και, όταν είδε πού πήγαινε όλο αυτό το κρέας, κάλεσε την αστυνομία 😱😨
Η ηλικιωμένη γυναίκα, μικρόσωμη και καμπουριασμένη, ερχόταν κάθε μέρα στο ίδιο κρεοπωλείο. Φορούσε ένα παλιό παλτό και τραβούσε ένα φθαρμένο καρότσι με ροδάκια.
— Όπως πάντα, σαράντα κιλά μοσχάρι, — έλεγε ήσυχα, δίνοντας προσεκτικά διπλωμένα χαρτονομίσματα.
Ο χασάπης — ένας νεαρός — απορούσε κάθε φορά. Σαράντα κιλά! Σχεδόν μισό σφάγιο. Την πρώτη φορά σκέφτηκε ότι ίσως η γυναίκα έπρεπε να ταΐσει μια μεγάλη οικογένεια. Αλλά εβδομάδα με την εβδομάδα, το ίδιο πράγμα συνεχιζόταν.
Η γυναίκα σχεδόν δεν μιλούσε, δεν κοιτούσε στα μάτια, απλώς έπαιρνε τις σακούλες και έφευγε. Από πάνω της ερχόταν μια παράξενη, διαπεραστική μυρωδιά — ένα μείγμα σιδήρου, σάπιου κρέατος και κάτι ακόμα που ο χασάπης δεν μπορούσε να προσδιορίσει.
Οι φήμες εξαπλώθηκαν γρήγορα στην αγορά. Οι πωλητές ψιθύριζαν:
— Λένε πως ταΐζει την οικογένεια του γιου της.
— Ή ίσως τα σκυλιά της.
— Ή μπορεί να έχει κάποιο παράνομο εστιατόριο…
Ο χασάπης δεν πίστευε τα κουτσομπολιά, αλλά μέρα με τη μέρα η περιέργεια μεγάλωνε. Ένα βράδυ αποφάσισε να την παρακολουθήσει· περίμενε να φύγει από το μαγαζί και την ακολούθησε από απόσταση.
Η γυναίκα περπατούσε αργά, αλλά με σιγουριά, τραβώντας το βαρύ καρότσι με το κρέας πάνω στον χιονισμένο δρόμο. Πέρασε τα προάστια, προσπέρασε εγκαταλελειμμένα γκαράζ και κατευθύνθηκε προς ένα παλιό εργοστάσιο — αυτό που ήταν εγκαταλελειμμένο εδώ και δέκα χρόνια.
Ο χασάπης στάθηκε. Εκείνη μπήκε μέσα και εξαφανίστηκε μαζί με τις σακούλες.
Είκοσι λεπτά αργότερα, η ηλικιωμένη βγήκε — χωρίς σακούλες. Καμία ένδειξη κρέατος.
Την επόμενη μέρα το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε. Την τρίτη μέρα, ο χασάπης δεν άντεξε άλλο. Περίμενε να μπει μέσα και ύστερα την ακολούθησε σιωπηλά.
Μέσα στο εργοστάσιο επικρατούσε μια παράξενη μυρωδιά. Άκουσε βαρείς, αλλόκοτους ήχους. Όταν κοίταξε μέσα από μια ρωγμή στον τοίχο, η καρδιά του πήγε να σταματήσει. Εκεί μέσα υπήρχαν… 😱😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Πίσω από τεράστια κλουβιά κάθονταν τέσσερα τεράστια λιοντάρια. Τα μάτια τους έλαμπαν στο αχνό φως μιας λάμπας. Στο πάτωμα υπήρχαν κόκαλα και φρέσκα κομμάτια μοσχαρίσιου κρέατος.
Και σε μια γωνία, καθισμένη σε μια παλιά πολυθρόνα, βρισκόταν η ίδια γιαγιά, που ψιθύριζε γλυκά:
— Ήρεμα, καλοί μου… σύντομα θα έχετε τη μάχη σας… οι άνθρωποι θα έρθουν να σας δουν…
Ο χασάπης έκανε πίσω, μην πιστεύοντας στα μάτια του, αλλά ένα από τα λιοντάρια βρυχήθηκε ξαφνικά — ο ήχος αντήχησε σε όλο το άδειο κτήριο. Η γυναίκα γύρισε το κεφάλι και τον είδε.
— Τι κάνεις εδώ;! — φύσηξε με οργή.
Ο νεαρός έτρεξε έξω και κάλεσε αμέσως την αστυνομία.
Όταν οι αστυνομικοί έφτασαν στο σημείο, έμειναν άφωνοι: η γυναίκα ήταν πρώην ζωολόγος. Μετά το κλείσιμο του ζωολογικού κήπου είχε πάρει μερικά ζώα για να «τα σώσει», αλλά σύντομα κατάλαβε ότι μπορούσε να βγάλει χρήματα από αυτά.
Στο βάθος του εργοστασίου βρέθηκε μια αρένα και ίχνη από νύχια στους τοίχους. Η γυναίκα οργάνωνε παράνομους αγώνες λιονταριών, στους οποίους παρακολουθούσαν μυστικά πλούσιοι θεατές.
Πέθανε αργά το βράδυ πολύ γνωστή ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Ντία Αβδή: Μια διακριτική παρουσία από τη χρυσή εποχή του ελληνικού θεάματος
Υπάρχουν καλλιτέχνες που το όνομά τους γράφτηκε με μεγάλα γράμματα στις μαρκίζες και άλλοι που, χωρίς να αποκτήσουν την ίδια δημοσιότητα, άφησαν το δικό τους αποτύπωμα σε μια ολόκληρη εποχή. Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκει η Ντία Αβδή, μια ηθοποιός που πέρασε από το θέατρο, την επιθεώρηση, το ραδιόφωνο και τον ελληνικό κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε παραγωγές δίπλα σε μερικούς από τους πιο αναγνωρίσιμους πρωταγωνιστές της εποχής.
Από την Αμαλιάδα στον κόσμο του θεάματος
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα βιογραφικά στοιχεία, η Ντία Αβδή γεννήθηκε το 1939 στην Αμαλιάδα, ενώ ως πραγματικό της όνομα αναφέρεται το Αδαμαντία Μανωλοπούλου.
Η καλλιτεχνική της διαδρομή συνδέθηκε ιδιαίτερα με το μουσικό θέατρο και την επιθεώρηση, ένα από τα δημοφιλέστερα είδη ψυχαγωγίας της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ήταν μια εποχή κατά την οποία οι ηθοποιοί συχνά δεν περιορίζονταν σε ένα μόνο μέσο: το ίδιο πρόσωπο μπορούσε να εμφανίζεται στη θεατρική σκηνή, στον κινηματογράφο και στο ραδιόφωνο.
Η Ντία Αβδή φαίνεται πως ακολούθησε ακριβώς αυτή την πολυσχιδή διαδρομή.
Στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας
Ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1960 συναντάμε το όνομά της σε θεατρικές παραγωγές.
Το 1963 συμμετείχε στην επιθεώρηση Ντόλτσε Βίτα στην Αθήνα, σε έναν θίασο όπου βρίσκονταν σημαντικά ονόματα του ελληνικού θεάματος, όπως οι Άννα και Μαρία Καλουτά, Ορέστης Μακρής, Σταύρος Παράβας και Δέσποινα Στυλιανοπούλου.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1965, εμφανίζεται στο έργο Άνδρα θέλω, τώρα τόνε θέλω, με τον θίασο της Μάρως Κοντού, του Γιώργου Κωνσταντίνου και του Νίκου Ρίζου, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Τασίας.
Προτεινόμενο Άρθρο
Πέθανε αργά το βράδυ πολύ γνωστή ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
Οι συμμετοχές αυτές έχουν ιδιαίτερη αξία για την κατανόηση της πορείας της. Η Ντία Αβδή δεν ήταν απλώς ένα πρόσωπο που εμφανίστηκε περιστασιακά μπροστά στην κινηματογραφική κάμερα. Είχε ενεργή παρουσία στον επαγγελματικό θεατρικό χώρο μιας περιόδου εξαιρετικά πλούσιας για το ελληνικό θέαμα.
Η Ντία Αβδή στον ελληνικό κινηματογράφο
Η δεκαετία του 1960 ήταν παράλληλα η μεγάλη εποχή του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου. Οι κινηματογραφικές αίθουσες γέμιζαν, οι εταιρείες παραγωγής δημιουργούσαν δεκάδες ταινίες κάθε χρόνο και μια μεγάλη γενιά ηθοποιών περνούσε από τη θεατρική σκηνή στη μεγάλη οθόνη.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον συναντάμε και τη Ντία Αβδή.
Στη φιλμογραφία της καταγράφονται συμμετοχές σε ταινίες όπως:
Τα Δίδυμα (1964)
Βίβα Ρένα (1967)
Δημήτρη μου Δημήτρη μου (1967)
Ο Σπαγγοραμμένος (1967)
Το Κορίτσι του Λούνα Παρκ (1968)
Η Αγάπη μας (1968)
Οι τίτλοι αυτοί αποτελούν σήμερα κομμάτι της ιστορίας του λαϊκού ελληνικού κινηματογράφου και αρκετοί εξακολουθούν να προβάλλονται στην τηλεόραση πολλές δεκαετίες μετά την πρώτη τους κυκλοφορία.
Έτσι, ακόμη και όταν το όνομα της Ντίας Αβδή δεν είναι τόσο γνωστό στο σημερινό κοινό όσο εκείνα των μεγάλων πρωταγωνιστών της εποχής, η εικόνα της εξακολουθεί να επιστρέφει μέσα από τις παλιές ελληνικές ταινίες.
Και πίσω από το μικρόφωνο
Μια λιγότερο γνωστή πλευρά της καλλιτεχνικής της δραστηριότητας ήταν η συμμετοχή της στο ραδιοφωνικό θέατρο.
Το αρχείο της ΕΡΤ διατηρεί στοιχεία από παλαιότερες θεατρικές παραγωγές του ραδιοφώνου στις οποίες συμμετείχε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ραδιοφωνική παρουσίαση του έργου Ο κύριος και η κυρία Ντάβεντρι, όπου η Ντία Αβδή αναφέρεται στον ρόλο της Ρόζας.
Η πληροφορία αυτή συμπληρώνει την εικόνα μιας ηθοποιού που εργάστηκε σε διαφορετικές μορφές της υποκριτικής τέχνης και όχι αποκλειστικά στον κινηματογράφο.
Ένα βιογραφικό με κενά και αντιφατικές πληροφορίες
Η έρευνα γύρω από τη ζωή της Ντίας Αβδή παρουσιάζει, ωστόσο, μια δυσκολία που συναντάται συχνά όταν αναζητούμε στοιχεία για ηθοποιούς που δεν βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας.
Οι πληροφορίες είναι περιορισμένες και σε ορισμένες περιπτώσεις αντικρουόμενες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σχέση της με τον επίσης ηθοποιό Απόστολο Αβδή. Σε μία βάση δεδομένων αναφέρεται ως πατέρας της, ενώ άλλες διαδικτυακές δημοσιεύσεις τον παρουσιάζουν ως σύζυγό της. Χωρίς ισχυρότερη πρωτογενή τεκμηρίωση, οποιαδήποτε από τις δύο εκδοχές δεν θα ήταν σωστό να παρουσιαστεί ως αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Αυτό το κενό δείχνει και κάτι ευρύτερο: ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του παλιού ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου παραμένει διάσπαρτο σε προγράμματα παραστάσεων, εφημερίδες, περιοδικά, φωτογραφικά αρχεία και προσωπικές μαρτυρίες.
Μια ηθοποιός μιας ολόκληρης εποχής
Η ιστορία του ελληνικού θεάματος δεν δημιουργήθηκε μόνο από τους μεγάλους πρωταγωνιστές.
Δημιουργήθηκε και από τους δεκάδες ηθοποιούς που βρίσκονταν κάθε βράδυ στη σκηνή, συμμετείχαν στις επιθεωρήσεις, έμπαιναν στα κινηματογραφικά πλατό, έδιναν φωνή στους χαρακτήρες του ραδιοφωνικού θεάτρου και στήριζαν με τη δουλειά τους ολόκληρες παραγωγές.
Η Ντία Αβδή ήταν ένα από αυτά τα πρόσωπα.
Η παρουσία της δίπλα σε σημαντικούς καλλιτέχνες, οι θεατρικές εμφανίσεις της και οι συμμετοχές της σε ταινίες που εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της συλλογικής κινηματογραφικής μνήμης είναι αρκετές για να της εξασφαλίσουν μια μικρή αλλά ξεχωριστή θέση στην ιστορία του ελληνικού θεάματος.
Και ίσως αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος για να θυμόμαστε σήμερα καλλιτέχνες όπως η Ντία Αβδή: επειδή πίσω από κάθε μεγάλη εποχή υπάρχουν πολλά πρόσωπα των οποίων η ιστορία κινδυνεύει, όσο περνούν τα χρόνια, να χαθεί.
Η αναζήτηση και η καταγραφή τους δεν είναι απλώς νοσταλγία.
Είναι ένας τρόπος να διατηρείται ζωντανή η μνήμη του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
- Πέθανε αργά το βράδυ πολύ γνωστή ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου
- Νεκρός γνωστός επιχειρηματίας από την κακοκαιρία στην Κύπρο: Το σκάφος του διαλύθηκε στα βράχια, βίντεο από τις δραματικές στιγμές στο Κάβο Γκρέκο
- ΕΚΤΑΚΤΟ – Ξεκίνησαν οι ισχυρές καταιγίδες: Πλημμύρισαν δρόμοι – Σοβαρά προβλήματα και μεγάλες ζημιές
- Χαμός με την εμφάνιση του Πάριου στην Κύπρο: «Φτάνει ρε Γιάννη, φτάνει!» – Τα βίντεο που κυκλοφόρησαν και δίχασαν
