Ο Αλέξης Τσίπρας καταδικάζει τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα: «Πρωτόγνωρη ωμή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου»
«Η δε Ελλάδα μόνο κινδύνους διατρέχει όσο η σημερινή της κυβέρνηση εγκαταλείπει οριστικά την ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός.
Κατακραυγή και από τον Αλέξη Τσίπρα για την αμερικανική επιχείρηση στα εδάφη της Βενεζουέλας αλλά και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο. Ο πρώην πρωθυπουργός χαρακτήρισε τις εξελίξεις ως μια πρωτόγνωρη ωμή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Σχολίασε δε πως ο στόχος των ΗΠΑ δεν είναι η δημοκρατία στη Βενεζουέλα αλλά ο έλεγχος των πετρελαϊκών κοιτασμάτων.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, μετά τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, η Ευρώπη μοιάζει ανήμπορη να παίξει ουσιαστικό διεθνή ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις. Όσον αφορά την Ελλάδα, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε πως διατρέχει κίνδυνο όσο η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη συνεχίζει να διατηρεί τον ρόλο του «πρόθυμου σύμμαχου που δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα».
Ταυτόχρονα κατέκρινε και τις δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη σχετικά με τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα, στις οποίες ανέφερε: «Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέες ελπίδες για τη χώρα. Δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών. Προτεραιότητα πρέπει τώρα να είναι η εξασφάλιση μιας ειρηνικής και γρήγορης μετάβασης σε μια νέα κυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς που θα απολαμβάνει πλήρη δημοκρατική νομιμότητα.
Η αντίδραση του Αλέξη Τσίπρα
«Το 2026 ξεκινάει με μια πρωτόγνωρη ωμή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και την σκληρή υπενθύμιση ότι έχει πια ολοκληρωτικά αντικατασταθεί από το Δίκαιο του ισχυρού.
Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή ενός επικεφαλής κυρίαρχου κράτους αποτελεί επικίνδυνο προηγούμενο που ανοίγει τον ασκό του Αιόλου σε κάθε αναθεωρητική δύναμη προκειμένου με την ισχύ να επιτυγχάνει τις επιδιώξεις της. Άλλωστε, ας μη γελιόμαστε, η πραγματική επιδίωξη των ΗΠΑ δεν είναι η ποιότητα της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα αλλά ο έλεγχος των πετρελαϊκών κοιτασμάτων.
Έχει εξάλλου αποδειχτεί ξανά και ξανά ότι η δημοκρατία – σε οποιαδήποτε χώρα δοκιμάζεται, όπως και στη Βενεζουέλα- δεν εξασφαλίζεται ούτε με στρατιωτικές επεμβάσεις ούτε με βομβαρδισμούς αλλά με τους αγώνες και τις κατακτήσεις των λαών. Μπροστά στις τελευταίες εξελίξεις η Ευρώπη μοιάζει πλέον ανήμπορη να διαδραματίσει ουσιαστικό διεθνή ρόλο. Και δεν θα ανακτήσει την αξιοπιστία της όσο δε διεκδικεί την στρατηγική της αυτονομία υπερασπιζόμενη με ρεαλισμό και διπλωματία το διεθνές δίκαιο έναντι του κυνισμού της ισχύος.
Η δε Ελλάδα μόνο κινδύνους διατρέχει όσο η σημερινή της κυβέρνηση εγκαταλείπει οριστικά την ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και επιμένει σε αυτήν του πρόθυμου για όλα συμμάχου που δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα αναζητώντας μάταια λίγη εύνοια από τους “προστάτες”. Και για να το κατανοήσουμε καλύτερα, ας αναρωτηθούμε μόνο τι θα σήμαινε για τη πατρίδα μας, αν μια μέρα άλλες χώρες επαναλάβουν, εις βάρος της Ελλάδας ή της Κύπρου, την απαράδεκτη φράση που χρησιμοποίησε χθες ο Έλληνας Πρωθυπουργός: “Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών…”».
Έκτακτo για Αλέξη Τσίπρα
Προβληματισμός στο επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού.
Τα πρώτα δημοσκοπικά σημάδια για το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι. Σύμφωνα με τις μετρήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας και ειδικότερα την πρόσφατη έρευνα της Pulse για τον ΣΚΑΙ, η δυναμική του νέου κόμματος φαίνεται να υποχωρεί ήδη στο δυνητικό του κοινό, πριν καν αποκτήσει σαφές πολιτικό αποτύπωμα.
Η εικόνα αυτή δεν περνά απαρατήρητη από τα επιτελεία των κομμάτων. Στη Χαριλάου Τρικούπη καταγράφεται συγκρατημένη ανακούφιση, καθώς οι μετρήσεις δείχνουν ότι το νέο σχήμα του πρώην πρωθυπουργού δεν «τρυπά» ουσιαστικά τη δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ, αλλά κινείται σε τροχιά που αγγίζει το κόμμα μόνο ξώφαλτσα.
Την ίδια στιγμή, ο λεγόμενος «μεσαίος χώρος», διαχρονικά καθοριστικός για την έκβαση των εκλογών, παραμένει κλειστός για τον Αλέξη Τσίπρα. Εκεί, η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ εμφανίζεται αδιαμφισβήτητη, περιορίζοντας δραστικά τα περιθώρια διεύρυνσης του νέου πολιτικού εγχειρήματος προς το Κέντρο.
Με αυτά τα δεδομένα, ο χώρος στον οποίο μπορεί ρεαλιστικά να κινηθεί ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να περιορίζεται στον παραδοσιακό αριστερό κορμό: ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς. Το ενδεχόμενο να «σηκώσει» μαζικά απογοητευμένους πολίτες από άλλους πολιτικούς χώρους ή από τον καναπέ της αποχής θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο, σύμφωνα με έμπειρους αναλυτές.
Το πρόβλημα, όπως καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, είναι κυρίως πολιτικό και λιγότερο επικοινωνιακό. Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να έχει χάσει τη φρεσκάδα του ριζοσπάστη που κάποτε κινητοποιούσε ευρύτερα ακροατήρια, χωρίς όμως να έχει καταφέρει να πείσει ως σταθερός και αξιόπιστος εκφραστής ενός νέου, σοβαρού κυβερνητικού λόγου. Το αποτέλεσμα είναι ένα κοινό που, αντί να διευρύνεται, εμφανίζεται να συρρικνώνεται.
Η μεγάλη απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού: Ποιος θα είναι ο επικεφαλής στο κόμμα της;
Εξελίξεις με το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.
Προτεινόμενο Άρθρο
ΕΚΤΑΚΤΟ ΤΩΡΑ – ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
Το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός νέου πολιτικού φορέα, με σαφές και αδιαπραγμάτευτο στίγμα ρήξης με το υπάρχον πολιτικό σύστημα, έχει πάψει πλέον να αποτελεί απλή θεωρητική συζήτηση και διατυπώνεται πλέον ανοιχτά και χωρίς υπεκφυγές.
Οι πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο της κοινωνικής κινητοποίησης, δείχνουν ότι η ιδέα έχει περάσει από τη θεωρία στην πράξη και αποκτά συγκεκριμένες προδιαγραφές.
Η ίδια η κα Καρυστιανού μιλά για ένα πολιτικό εγχείρημα που δεν θα πατήσει σε έτοιμους και φθαρμένους μηχανισμούς, αλλά θα προκύψει «μέσα από την κοινωνία» ως αποτέλεσμα της οργής και της απογοήτευσης. Η φιλοδοξία του σχήματος, όπως τονίζει εμφατικά, δεν είναι η διαχείριση των προβλημάτων του σημερινού συστήματος, αλλά η ριζική ανατροπή του. Η εκτίμησή της για την τρέχουσα πολιτική κατάσταση είναι ιδιαίτερα σκληρή, καθώς θεωρεί ότι το σύστημα είναι «τόσο σαθρό που θέλει γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή».
Το προφίλ του επικεφαλής: Άφθαρτος και ριζοσπαστικός
Το ζητούμενο, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που τίθενται, είναι η εύρεση ενός προσώπου-κλειδί που θα ηγηθεί του εγχειρήματος, με αυστηρά καθορισμένο προφίλ που αποκλείει κάθε σύνδεση με το παρελθόν.
Σύμφωνα με όσα περιγράφονται:
Αποκλείεται να είναι προϊόν του παλιού πολιτικού κόσμου.
Δεν μπορεί να φέρει φθορά εξουσίας ή πολιτικά «χρέη» από προηγούμενες διαδρομές.
Πρόσωπα που έχουν ταυτιστεί με το παλαιό κατεστημένο, με κυβερνήσεις, μνημόνια ή κομματικούς μηχανισμούς, αποκλείονται εκ των πραγμάτων.
Σε αυτή τη λογική, ονόματα που φέρουν το βάρος κύκλων που έχουν κλείσει, όπως οι Αλέξης Τσίπρας ή ο Αντώνης Σαμαράς, δεν χωρούν σε αυτή τη νέα πολιτική πρόταση – όχι ως πρόσωπα, αλλά ως σύμβολα ενός κύκλου που, κατά την ίδια, έχει ολοκληρώσει τη διαδρομή του.
Αντίθετα, το ζητούμενο είναι ένας ηγέτης με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά:
Άφθαρτος, χωρίς κομματικό παρελθόν.
Με κοινωνική αναφορά και καθαρό, αδιαμεσολάβητο λόγο.
Ένας επικεφαλής που να εμπνέει εμπιστοσύνη και να εκφράζει την ανάγκη αλλαγής χωρίς πολιτικές «εκπτώσεις».
Πρέπει να είναι ένα δυναμικό πρόσωπο, αλλά όχι επαγγελματίας της πολιτικής, με όραμα, αλλά και ξεκάθαρη διάθεση σύγκρουσης με τις παγιωμένες δομές του συστήματος.
Η πολιτική αδιέξοδος και η απόρριψη συνεργασιών
Η Μαρία Καρυστιανού δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες σχετικά με τον τελικό στόχο. Αν το εγχείρημα ολοκληρωθεί σωστά και βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι, η μετατροπή του κινήματος σε κόμμα είναι πιθανή και επιθυμητή. «Πρέπει να έχουμε κάτι να ψηφίσουμε», σημειώνει, τονίζοντας την ανάγκη για μια εναλλακτική «τελείως διαφορετική από τις υπόλοιπες».
Ταυτόχρονα, θέτει κόκκινες γραμμές σχετικά με πιθανές μελλοντικές συνεργασίες: δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συνεργασίας με παλαιά κόμματα ή πρόσωπα που έχουν «αγγίξει» το προηγούμενο σύστημα, καθώς κάτι τέτοιο θα ακύρωνε τον λόγο ύπαρξης και το στίγμα της ρήξης του νέου φορέα.
Παρά τις επιθέσεις και τις πιέσεις που, όπως δηλώνει, γνωρίζει από πού προέρχονται, η Καρυστιανού δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίσει το έργο της. Εκτιμά ότι βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην πραγμάτωση του στόχου της και πιστεύει ακράδαντα ότι η κοινωνική κινητοποίηση μπορεί να δώσει πολιτική διέξοδο εκεί όπου το υπάρχον σκηνικό δείχνει να βρίσκεται σε αδιέξοδο. Η συζήτηση, επομένως, για ένα νέο, ριζοσπαστικό πολιτικό σχήμα μόλις ξεκίνησε ουσιαστικά.
