Πάνος Ρούτσι: «Γενική απεργία 27 με 28 Φλεβάρη, να τελειώνουμε με αυτή την κυβέρνηση»

Επιτακτικό κάλεσμα απηύθυνε ο Πάνος Ρούτσι, ένας από τους συγγενείς των θυμάτων τοπυ εγκλήματος στα Τέμπη, για απεργιακή κλιμάκωση ενάντια στην κυβέρνηση.
Eπιτακτικό κάλεσμα απηύθυνε ο Πάνος Ρούτσι, ένας από τους συγγενείς των θυμάτων τοπυ εγκλήματος στα Τέμπη, για απεργιακή κλιμάκωση ενάντια στην κυβέρνηση, μιλώντας στη συναυλία αλληλεγγύης για την Πύλο που διοργάνωσε το ΚΕΕΡΦΑ.

Η συναυλία της ΚΕΕΡΦΑ στο Γκάζι την Παρασκευή έβαλε στο «κάδρο» την αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης, ενώ έστειλε και μήνυμα αλληλεγγύης στην εξεγερμένη με Γενική Απεργία Μινεάπολις ως απάντηση στη δολοφονία πολιτών από την ICE.

Ο Πάνος Ρούτσι έκανε μια συγκλονιστική παρέμβαση για το πώς ο ρατσισμός και οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν σε θανάτους συμπολιτών μας. Αυτό, που προκάλεσε αίσθηση ωστόσο ήταν η κατάληξη της ομιλίας του, όταν ζήτησε από τα συνδικάτα να προχωρήσουν σε 48ωρη Γενική Απεργία, στις 27 και 28 Φλεβάρη.

Οι ημέρες εκείνες σηματοδοτούν τα 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών.

Πάνος Ρούτσι: «Να τελειώνουμε με τις δολοφονίες και την κυβέρνηση»
Η παρέμβαση του Πάνου Ρούτσι στη συναυλία: «Σήμερα δε βρισκόμαστε εδώ για μια εκδήλωση.

Βρισκόμαστε εδώ για να μη συνηθίσουμε τον θάνατο.

Για να μη δεχτούμε ότι 600 άνθρωποι πνίγηκαν στην Πύλο και αυτό να περάσει σαν μια είδηση τριών λεπτών.

Όπως δε δεχτήκαμε και 57 νεκρούς στα Τέμπη να βαφτίζονται ανθρώπινο λάθος. 600 ζωές στην Πύλο, 57 ζωές στα Τέμπη. Όχι αριθμοί. Άνθρωποι. Και στις δύο περιπτώσεις, το ίδιο κράτος, οι ίδιες πολιτικές, η ίδια λογική, το κόστος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Στην Πύλο, η Ευρώπη–φρούριο. Στα Τέμπη, η ιδιωτικοποίηση, η εγκατάλειψη, το «πάμε κι όπου βγει».

Και μετά; Σιωπή. Συγκάλυψη. Ευθύνες που χάνονται. Ζητάμε δικαιοσύνη για τους νεκρούς της Πύλου. Όχι συγκάλυψη. Όχι ψέματα. Όχι άλλο «δεν ξέραμε». Ζητάμε δικαιοσύνη για τον Μοχάμεντ Καμράν. Για κάθε εργάτη, μετανάστη ή ντόπιο, που η ζωή του θεωρείται φθηνή.

Και ζητάμε δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Γιατί τα Τέμπη δεν ήταν ατύχημα. Ήταν έγκλημα. Λέμε καθαρά: Στη φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου. Στη φυλακή οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Καμία συγκάλυψη για τα εγκλήματα στα Τέμπη.

Γιατί το ίδιο σύστημα που πνίγει πρόσφυγες στη θάλασσα, είναι αυτό που αφήνει τρένα χωρίς ασφάλεια, χώρους δουλειάς χωρίς προστασία, εργάτες χωρίς δικαιώματα.

Ο ρατσισμός και η διάλυση των δημόσιων αγαθών είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μας θέλουν φοβισμένους, χωρισμένους, σιωπηλούς. Γι’ αυτό η παρουσία των συνδικάτων εδώ είναι κρίσιμη. Γιατί η εργατική τάξη ή θα είναι ενωμένη ή θα συνεχίσει να μετράει νεκρούς. Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι στάση ζωής και αγώνα. Σήμερα λέμε: Δεν ξεχνάμε την Πύλο. Δεν ξεχνάμε τα Τέμπη. Δεν ξεχνάμε κανέναν.

Μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Μέχρι να σταματήσουν να θυσιάζουν ζωές. Μέχρι να μπορούμε να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια. Για τους 600 της Πύλου. Για τους 57 των Τεμπών. Για όλους μας.

Έχει προγραμματιστεί για τις 27 και 28 Φλεβάρη, 48ωρη Γενική Απεργία και θα ήθελα πάρα πολύ αυτή την φορά όχι απλά να το γεμίσουμε το Σύνταγμα, να μη φοβηθούμε. Να μη φύγουμε από εκεί γιατί έτσι θέλουνε. Τους είδατε στο Σύνταγμα, όταν μας βλέπουν πολλούς και είμαστε ενωμένοι φοβούνται. Και δεν θα είναι για πολύ επάνω. Θα τους κατεβάσουμε όλοι μαζί. Σας ευχαριστώ πολύ.»

Πέθανε ξημερώματα στα 76 ο αξιόλογος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου

Aφιέρωμα στον Βασίλη Τσάγκλο που πέθανε στα 76 του
Ένας ακάματος εργάτης του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και ένας γλυκύτατος άνθρωπος.

Ένας ηθοποιός που ίσως ποτέ να μην είχες συγκρατήσει το όνομά του, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχάσεις τη μορφή του

Θυμάμαι τον Βασίλη Τσάγκλο πριν από μια 20ετία, που είχαμε τελειώσει μόλις τη σχολή κινηματογράφου και γυρίζαμε τα πρώτα μας ταινιάκια. Ξέραμε ότι υπήρχαν και κάποιοι ηθοποιοί αναγνωρίσιμοι που δεν ήθελες και πολύ για να τους πείσεις να εμφανιστούν σε κάτι δικό σου, ακόμη κι αν ήταν πρωτόλειο. Περπατήσαμε ένα μεσημέρι στην Πλάκα, του έδειξα τους χώρους όπου θα κινούμασταν και μόλις άρχισα να του εξηγώ τι θα ήθελα ακριβώς να κάνει, με σταμάτησε και μου είπε με ένα ύφος όλο γλυκύτητα και καθόλου διδακτισμό: «Μη σε νοιάζει, θα κάνω καλά αυτό που θες. Ξέρω, ξέρω…».

Δείτε το βίντεο:

Αυτές οι δύο λέξεις, αυτό το «ξέρω, ξέρω» περιείχε όλη του τη θητεία στον ελληνικό κινηματογράφο και την τηλεόραση, απ’ όπου τον γνωρίσαμε κι εμείς. Διότι ο Τσάγκλος, αν και ποτέ δεν έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους, διέθετε μια φιλμογραφία αξιοζήλευτη, ακόμη και για τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές. Τέσσερις από τις πιο εμβληματικές ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου («Μέρες του ’36», «Θίασος», «Κυνηγοί», «Ταξίδι στα Κύθηρα»), τον «Αστραπόγιαννο» του Νίκου Τζίμα, το «Εν πλω» του Κωνστανταράκου με τη μουσική της Καραΐνδρου, το «Made in Greece» του Χάρρυ Κλυνν, το «Με τον Ορφέα τον Αύγουστο» του Γιώργου Ζερβουλάκου και αργότερα τα «Μιρουπάφσιμ» των Κόρρα – Βούπουρα, «Uranya» του Καπάκα, «Ο γιος του φύλακα» του Κουτσιαμπασάκου και «Καντίνα» του Καπλανίδη. Ωστόσο, εγώ τον θυμάμαι και σε μια άλλη μελαγχολική καλτ ταινία, ξεχασμένη ακόμη και απ’ αυτούς που συντάσσουν τα λεξικά του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, τις «Νύχτες της Ομόνοιας», που γύρισε το 1987 ο Ανδρέας Ταρνανάς. Εκεί ο Τσάγκλος υποδυόταν τον πατέρα που ξύπναγε το πρωί κι έφτυνε τη μοίρα του την ίδια με τον πικρό καφέ και τα τσιγάρα του – ρόλος που θα μπορούσε να είναι μετεξέλιξη εκείνου του τραγικού πατέρα που αυτοκτονεί όταν το παιδί του τού βγαίνει «πούστης» στον θρυλικό «Άγγελο» (1982) του Κατακουζηνού.

Ανήκε σε μια γενιά δευτεραγωνιστών και τριταγωνιστών που ο πολύς κόσμος μπορεί να μην ήξερε τα ονόματά τους, δεν υπήρχε περίπτωση όμως να μην αναγνωρίσει τη φάτσα τους.

Ανήκε σε μια γενιά δευτεραγωνιστών και τριταγωνιστών που ο πολύς κόσμος μπορεί να μην ήξερε τα ονόματά τους, δεν υπήρχε περίπτωση όμως να μην αναγνωρίσει τη φάτσα τους. Ο Τσάγκλος ανήκε δηλαδή στην ίδια κατηγορία με τους βετεράνους ηθοποιούς Μιχάλη Γιαννάτο και Αθηνόδωρο Προύσαλη – όλοι τους απόντες πια, μα αρκετά δημοφιλείς ακόμη, κυρίως από την τηλεόραση.

Και η αλήθεια για τον Τσάγκλο είναι πώς ενώ είχε εμφανιστεί και σε ταινίες του παλιού εμπορικού κινηματογράφου, ενώ είχε κάνει συνεργασίες με τους προαναφερθέντες δημιουργούς του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, ο κόσμος τον έμαθε από την τηλεόραση, πρώτα την κρατική και μετά την ιδιωτική. Δεκάδες σίριαλ, στα οποία ξεχώριζε με το φιζίκ και τον λόγο του ως ο καλός παππούς συνήθως και ως ο κακός τύπος σπανιότερα. Ενδεικτικοί τίτλοι: «Τα Λαυρεωτικά», «Κάμπινγκ», «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», «7 θανάσιμες πεθερές» και «Στο παρά πέντε».

Ο Τσάγκλος θεωρούνταν άριστος επαγγελματίας, με τη μεγάλη του αγάπη να εστιάζεται στο θέατρο παρ’ όλα αυτά, και όχι τόσο στον φακό. Καμάρωνε που η θερινή σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα έφερε το όνομά του, αφού με την καθοδήγηση και την προτροπή εκείνου απέκτησε το 1989 μορφή και δραστηριότητα. Πρώτη του θεατρική σκηνοθεσία, πάντα με το ΔΗΘΕΜΑ, ήταν η «Αυλή των Θαυμάτων» του Καμπανέλλη, για να ακολουθήσουν έργα του Κεχαΐδη, του Κορρέ και του Max Mills. Εγώ, πάλι, τον θυμάμαι να μου μιλάει για το επιτυχημένο εγχείρημά του στον Μαραθώνα, εμπλέκοντας στην κουβέντα μας τις «Γιορτές των Βράχων» του Μίνωα Βολανάκη, μέχρι και το «Θέατρο του Βουνού» του Βασίλη Ρώτα και άλλων «ανταρτών» του πνεύματος.

Ο Βασίλης Τσάγκλος έφυγε από τη ζωή τη Τσικνοπέμπτη του 2017, την ίδια μέρα που «έφυγαν» και οι σημαντικοί εικαστικοί καλλιτέχνες Δημήτρης Μυταράς και Γιάννης Κουνέλλης. Ήταν 77 ετών και δεν είχε απασχολήσει τα ΜΜΕ με δακρύβρεχτες συνεντεύξεις και επιτηδευμένες εξομολογήσεις. Αξιοπρεπής ως το τέλος, εξού και ο χαμός του προξένησε θλίψη μεγάλη στον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας. Για την ακρίβεια, χάσαμε μια ατόφια «νεορεαλιστική» φάτσα, έναν «ετοιμοπόλεμο», δραστήριο ηθοποιό και έναν γλυκύτατο άνθρωπο. Καλό σου ταξίδι, κυρ-Βασίλη…

Δείτε το βίντεο: