Πέθανε ξημερώματα στα 76 ο αξιόλογος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου

Aφιέρωμα στον Βασίλη Τσάγκλο που πέθανε στα 76 του
Ένας ακάματος εργάτης του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και ένας γλυκύτατος άνθρωπος.

Ένας ηθοποιός που ίσως ποτέ να μην είχες συγκρατήσει το όνομά του, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχάσεις τη μορφή του

Θυμάμαι τον Βασίλη Τσάγκλο πριν από μια 20ετία, που είχαμε τελειώσει μόλις τη σχολή κινηματογράφου και γυρίζαμε τα πρώτα μας ταινιάκια. Ξέραμε ότι υπήρχαν και κάποιοι ηθοποιοί αναγνωρίσιμοι που δεν ήθελες και πολύ για να τους πείσεις να εμφανιστούν σε κάτι δικό σου, ακόμη κι αν ήταν πρωτόλειο. Περπατήσαμε ένα μεσημέρι στην Πλάκα, του έδειξα τους χώρους όπου θα κινούμασταν και μόλις άρχισα να του εξηγώ τι θα ήθελα ακριβώς να κάνει, με σταμάτησε και μου είπε με ένα ύφος όλο γλυκύτητα και καθόλου διδακτισμό: «Μη σε νοιάζει, θα κάνω καλά αυτό που θες. Ξέρω, ξέρω…».

Δείτε το βίντεο:

Αυτές οι δύο λέξεις, αυτό το «ξέρω, ξέρω» περιείχε όλη του τη θητεία στον ελληνικό κινηματογράφο και την τηλεόραση, απ’ όπου τον γνωρίσαμε κι εμείς. Διότι ο Τσάγκλος, αν και ποτέ δεν έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους, διέθετε μια φιλμογραφία αξιοζήλευτη, ακόμη και για τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές. Τέσσερις από τις πιο εμβληματικές ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου («Μέρες του ’36», «Θίασος», «Κυνηγοί», «Ταξίδι στα Κύθηρα»), τον «Αστραπόγιαννο» του Νίκου Τζίμα, το «Εν πλω» του Κωνστανταράκου με τη μουσική της Καραΐνδρου, το «Made in Greece» του Χάρρυ Κλυνν, το «Με τον Ορφέα τον Αύγουστο» του Γιώργου Ζερβουλάκου και αργότερα τα «Μιρουπάφσιμ» των Κόρρα – Βούπουρα, «Uranya» του Καπάκα, «Ο γιος του φύλακα» του Κουτσιαμπασάκου και «Καντίνα» του Καπλανίδη. Ωστόσο, εγώ τον θυμάμαι και σε μια άλλη μελαγχολική καλτ ταινία, ξεχασμένη ακόμη και απ’ αυτούς που συντάσσουν τα λεξικά του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, τις «Νύχτες της Ομόνοιας», που γύρισε το 1987 ο Ανδρέας Ταρνανάς. Εκεί ο Τσάγκλος υποδυόταν τον πατέρα που ξύπναγε το πρωί κι έφτυνε τη μοίρα του την ίδια με τον πικρό καφέ και τα τσιγάρα του – ρόλος που θα μπορούσε να είναι μετεξέλιξη εκείνου του τραγικού πατέρα που αυτοκτονεί όταν το παιδί του τού βγαίνει «πούστης» στον θρυλικό «Άγγελο» (1982) του Κατακουζηνού.

Ανήκε σε μια γενιά δευτεραγωνιστών και τριταγωνιστών που ο πολύς κόσμος μπορεί να μην ήξερε τα ονόματά τους, δεν υπήρχε περίπτωση όμως να μην αναγνωρίσει τη φάτσα τους.

Ανήκε σε μια γενιά δευτεραγωνιστών και τριταγωνιστών που ο πολύς κόσμος μπορεί να μην ήξερε τα ονόματά τους, δεν υπήρχε περίπτωση όμως να μην αναγνωρίσει τη φάτσα τους. Ο Τσάγκλος ανήκε δηλαδή στην ίδια κατηγορία με τους βετεράνους ηθοποιούς Μιχάλη Γιαννάτο και Αθηνόδωρο Προύσαλη – όλοι τους απόντες πια, μα αρκετά δημοφιλείς ακόμη, κυρίως από την τηλεόραση.

Και η αλήθεια για τον Τσάγκλο είναι πώς ενώ είχε εμφανιστεί και σε ταινίες του παλιού εμπορικού κινηματογράφου, ενώ είχε κάνει συνεργασίες με τους προαναφερθέντες δημιουργούς του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, ο κόσμος τον έμαθε από την τηλεόραση, πρώτα την κρατική και μετά την ιδιωτική. Δεκάδες σίριαλ, στα οποία ξεχώριζε με το φιζίκ και τον λόγο του ως ο καλός παππούς συνήθως και ως ο κακός τύπος σπανιότερα. Ενδεικτικοί τίτλοι: «Τα Λαυρεωτικά», «Κάμπινγκ», «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», «7 θανάσιμες πεθερές» και «Στο παρά πέντε».

Ο Τσάγκλος θεωρούνταν άριστος επαγγελματίας, με τη μεγάλη του αγάπη να εστιάζεται στο θέατρο παρ’ όλα αυτά, και όχι τόσο στον φακό. Καμάρωνε που η θερινή σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα έφερε το όνομά του, αφού με την καθοδήγηση και την προτροπή εκείνου απέκτησε το 1989 μορφή και δραστηριότητα. Πρώτη του θεατρική σκηνοθεσία, πάντα με το ΔΗΘΕΜΑ, ήταν η «Αυλή των Θαυμάτων» του Καμπανέλλη, για να ακολουθήσουν έργα του Κεχαΐδη, του Κορρέ και του Max Mills. Εγώ, πάλι, τον θυμάμαι να μου μιλάει για το επιτυχημένο εγχείρημά του στον Μαραθώνα, εμπλέκοντας στην κουβέντα μας τις «Γιορτές των Βράχων» του Μίνωα Βολανάκη, μέχρι και το «Θέατρο του Βουνού» του Βασίλη Ρώτα και άλλων «ανταρτών» του πνεύματος.

Ο Βασίλης Τσάγκλος έφυγε από τη ζωή τη Τσικνοπέμπτη του 2017, την ίδια μέρα που «έφυγαν» και οι σημαντικοί εικαστικοί καλλιτέχνες Δημήτρης Μυταράς και Γιάννης Κουνέλλης. Ήταν 77 ετών και δεν είχε απασχολήσει τα ΜΜΕ με δακρύβρεχτες συνεντεύξεις και επιτηδευμένες εξομολογήσεις. Αξιοπρεπής ως το τέλος, εξού και ο χαμός του προξένησε θλίψη μεγάλη στον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας. Για την ακρίβεια, χάσαμε μια ατόφια «νεορεαλιστική» φάτσα, έναν «ετοιμοπόλεμο», δραστήριο ηθοποιό και έναν γλυκύτατο άνθρωπο. Καλό σου ταξίδι, κυρ-Βασίλη…

Δείτε το βίντεο:

Φρεγάτα Κίμων: Απανωτές παραιτήσεις στελεχών – Οργή στην ηγεσία

Ποιος θα στελεχώσει την πολυδιαφημισμένη φρεγάτα;

Φρεγάτα Κίμων: Απανωτές παραιτήσεις στελεχών

Έντονο προβληματισμό προκαλούν στο Πολεμικό Ναυτικό και στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας οι αιφνίδιες παραιτήσεις τεσσάρων στελεχών, ενός αξιωματικού και τριών υπαξιωματικών, από τη φρεγάτα Κίμων, λίγο μετά τον κατάπλου του πλοίου στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας.

Αν και οι παραιτήσεις δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί, έρχονται να προστεθούν σε ένα ήδη βαρύ ισοζύγιο αποχωρήσεων, που μόνο το 2025 ανέρχονται σε 276.

Τι αξία έχει μία φρεγάτα δίχως στελέχη; Η λάμψη από τις φιέστες αρκεί για να τραβήξει τα βλέμματα από τις εκατοντάδες παραιτήσεις στο Πολεμικό Ναυτικό;

Σοβαρά επιχειρησιακά κενά
Η συσσώρευση παραιτήσεων επιβαρύνει την εικόνα του Σώματος και εγείρει ερωτήματα για τις συνθήκες που επικρατούν στο εσωτερικό του, πλήττοντας παράλληλα τη συνολική προσπάθεια εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η πολιτική ηγεσία εμφανίζεται επιφυλακτική και επιλέγει χαμηλούς τόνους, την ώρα που. Η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού αντέδρασε με έντονη δυσαρέσκεια, καθώς πρόκειται για στελέχη ειδικά εκπαιδευμένα στον χειρισμό προηγμένων συστημάτων της νέας φρεγάτας, των οποίων η αιφνίδια αποχώρηση δημιουργεί σοβαρό επιχειρησιακό κενό.

Οικονομικό το κίνητρο των παραιτήσεων
Κοινός παρονομαστής στις αποχωρήσεις, σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Άμυνας, είναι το οικονομικό. Όπως αναφέρουν, τα περιθώρια μισθολογικής ενίσχυσης έχουν ουσιαστικά εξαντληθεί, με τις όποιες παρεμβάσεις να προέρχονται κυρίως από περικοπές λειτουργικών δαπανών και όχι από αύξηση του κρατικού προϋπολογισμού.

Στην περίπτωση των παραιτηθέντων από τη φρεγάτα «Κίμων», δύο από τους υπαξιωματικούς έχουν ήδη εξασφαλίσει εργασία σε οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης μέσω ΑΣΕΠ.

Πρώην αρχηγοί του ΓΕΝ, μιλώντας στην εφημερίδα «Βραδυνή», επισημαίνουν ότι οι παραιτήσεις δεν αποτελούν έκπληξη υπό τις σημερινές συνθήκες. Όπως τονίζουν, στο παρελθόν τα στελέχη γνώριζαν ότι δεν θα αποκομίσουν οικονομικά οφέλη, αλλά διέθεταν ένα εισόδημα που επέτρεπε αξιοπρεπή διαβίωση. Σήμερα, με το αυξημένο κόστος ζωής, την ακρίβεια και τα υψηλά ενοίκια, πολλοί δεν διακρίνουν προοπτική και αποχωρούν μόλις βρουν εναλλακτική.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι αποχωρούν κυρίως «εκπαιδευμένα στελέχη», όπως αυτά της φρεγάτας «Κίμων», των οποίων η αντικατάσταση απαιτεί χρόνο και σημαντικό κόστος. Την ίδια στιγμή, η αποζημίωση του Στόλου φαίνεται να μην λειτουργεί ως κίνητρο, καθώς μεγάλο μέρος της παρακρατείται υπέρ τρίτων, με αποτέλεσμα να καταλήγει χαμηλότερη από παλαιότερα.

Δεν έχουν τέλος οι παραιτήσεις
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, έως τον Οκτώβριο του 2025 είχαν παραιτηθεί 276 στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού, έναντι 224 το 2024. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται 68 αξιωματικοί προερχόμενοι από τις στρατιωτικές σχολές, 36 αξιωματικοί εξ υπαξιωματικών, 69 ΕΜΘ, 15 ανθυπασπιστές, 28 υπαξιωματικοί και 60 ΕΠΟΠ.

Αν και το ηθικό στα επιτελεία παραμένει υψηλό μετά την έλευση των φρεγατών Belharra, η εικόνα στους υπαξιωματικούς ,που αποτελούν και την πλειοψηφία των παραιτήσεων, σκιαγραφεί μια διαφορετική πραγματικότητα.

Ειδήσεις σήμερα